feat(silnik B): endpoint /houses + nocny przemiał; ε PRAWDZIWE zamiast średniego

Etap 4, z jedną istotną zmianą planu i jednym znalezionym błędem.

/houses W SILNIKU B
Domyka kontrakt parzystości (LOG-28) po stronie domów — dotąd obejmował tylko
pozycje obiektów, więc błąd w podziale na domy przechodził przez porównanie
silników niezauważony. Nazwy systemów są NASZE (te same, co houses.SYSTEMS),
więc wołający nie musi znać liter swissepha; rozjazd tych dwóch list oznaczałby,
że parzystość przestała obejmować część systemów.

Poza dziedziną (Placidus/Koch za kołem podbiegunowym) zwracamy 422 z powodem,
a NIE podstawiamy po cichu innego systemu — cicha podmiana jest po stronie
wołającego niewykrywalna, a to on ma zdecydować, co z tym zrobić.

PRZEMIAŁ: NOCNE CI ZAMIAST CRONJOBA W KLASTRZE
Plan zakładał Job w k3s, bo „duży przemiał jest kosztowny". Pomiar tego nie
potwierdził: 500 000 przypadków × 13 systemów = 70 mln porównań w 64 sekundy,
skalowanie liniowe (20k→2,8 s, 100k→12,3 s, 500k→64 s). Osobny obraz w rejestrze,
manifest, CronJob i kopia harnessu poza repo byłyby infrastrukturą do problemu,
którego nie ma — a kopia harnessu poza repo to ryzyko cichego rozjazdu z kodem,
który ma testować. Workflow z harmonogramem daje to samo: co noc inne ziarno,
więc dziedzina przeczesuje się z czasem gęściej niż pojedynczym przebiegiem.

ε PRAWDZIWE — BŁĄD ZNALEZIONY PRZY OKAZJI
Silnik liczył RAMC z GAST (czas gwiazdowy POZORNY, mierzony od równonocy
PRAWDZIWEJ), ale parował go z ε ŚREDNIM, czyli bez nutacji. To nie wybór
konwencji, tylko pomieszanie dwóch układów odniesienia. Skutek: do 3,2″ na
cuspach domów oraz niespójne ε dla deklinacji i antyscji, liczonych z pozycji
POZORNYCH. Teraz ε pochodzi z serii IAU 2000A — z tego samego źródła, którego
Skyfield używa do GAST, więc oba są spójne z definicji.

Framework wyroczni tego NIE MÓGŁ wykryć: z założenia podaje to samo ε obu
stronom, żeby izolować samą funkcję domów. Błąd siedział w danych WEJŚCIOWYCH,
nie w testowanej funkcji — i cały czas świecił na zielono. Wejście ma więc teraz
własny sprawdzian, ze Skyfieldem jako niezależnym autorytetem (bez swissepha,
więc działa w każdym środowisku). Luka opisana wprost w tests/oracle/README.md,
bo poprzedni tekst twierdził, że ε jest testowane — nie było.

Reszta ~3″ przy porównaniu „cały horoskop nasz vs swissepha" to UT1 kontra UTC:
Skyfield konwertuje z tablic IERS, swisseph przyjmuje podany JD jako UT1 (dla
1984-04-30 różnica 0,181 s = 2,7″ RAMC — zgadza się co do trzeciego miejsca).
Podanie swissephowi JD w UT1 kasuje ją do 0,00065″. Nasza strona jest dokładniejsza;
niczego tu nie zmieniam.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>

services/logic/tests/test_houses.py

@@ -249,3 +249,48 @@ def test_equal_mc_starts_the_tenth_house_exactly_on_the_midheaven():
     assert c[0] == pytest.approx(H.norm360(mc + 90.0), abs=1e-9)
     for i in range(12):                                  # nadal równe 30°
         assert H.norm360(c[(i + 1) % 12] - c[i]) == pytest.approx(30.0, abs=1e-9)
+
+
+# ── nachylenie ekliptyki: prawdziwe, nie średnie ─────────────────────────
+
+def test_sidereal_returns_true_obliquity_not_mean():
+    """RAMC liczymy z GAST — czasu gwiazdowego POZORNEGO, mierzonego od
+    równonocy PRAWDZIWEJ. Ekliptyka odniesiona do tej samej równonocy ma ε
+    Z NUTACJĄ. Sparowanie GAST z ε średnim mieszało dwa układy odniesienia
+    i przesuwało cuspy domów o ~3″.
+
+    Framework wyroczni tego NIE wykryje: z założenia podaje to samo ε obu
+    stronom, żeby izolować samą funkcję domów. Dlatego sprawdzian jest tutaj,
+    ze Skyfieldem jako niezależnym autorytetem."""
+    from datetime import datetime, timezone
+
+    from skyfield.api import load
+    from skyfield.nutationlib import mean_obliquity
+
+    from app.engine.models import ChartMoment
+    from app.engine.skyfield_engine import SkyfieldEngine, true_obliquity
+
+    when = datetime(1984, 4, 30, 9, 20, tzinfo=timezone.utc)
+    t = load.timescale().from_datetime(when)
+    _, eps = SkyfieldEngine().sidereal(ChartMoment(when_utc=when, lat=50.06, lon=19.94))
+
+    assert eps == pytest.approx(true_obliquity(t), abs=1e-12)
+    eps_mean = float(mean_obliquity(t.tdb)) / 3600.0
+    assert eps != pytest.approx(eps_mean, abs=1e-9), "ε jest średnie — nutacja zgubiona"
+    # nutacja w nachyleniu nie przekracza ~9,2″; większa różnica to nie nutacja
+    assert abs(eps - eps_mean) * 3600.0 < 9.3
+
+
+def test_true_obliquity_stays_in_a_sane_band_across_the_date_range():
+    """ε maleje ~0,013°/wiek. Na całym zakresie programu (370 p.n.e. – 2270 n.e.)
+    musi zostać w widełkach 23,2–23,8° — wyjście oznacza błąd jednostek."""
+    from datetime import datetime, timezone
+
+    from skyfield.api import load
+
+    from app.engine.skyfield_engine import true_obliquity
+
+    ts = load.timescale()
+    for year in (1600, 1900, 2000, 2100):
+        t = ts.from_datetime(datetime(year, 6, 1, tzinfo=timezone.utc))
+        assert 23.2 < true_obliquity(t) < 23.8, year