Wymaganie przedefiniowane pod model serwerowy (#47): nie wybiera się folderu —
pliki leżą na stałym NFS. Potrzeba za to WIDZIEĆ, jakie bazy są dostępne i móc
zdecydować, które biorą udział w interpretacji.
Warstwa danych: `bases.py` (lista plików + metaopis: nazwa, ścieżka, rozmiar,
data, stan) i endpoint `/bases`. Wyłączone bazy są ODSIEWANE z kandydatów przy
wyszukiwaniu, więc naprawdę nie biorą udziału w interpretacji — nie tylko znikają
z listy. Lista wyłączonych wchodzi do klucza cache zapytań: bez tego zmiana
ustawień oddawałaby wynik sprzed zmiany, czyli treść bazy uznanej za wyłączoną.
`list_bases()` doszło do interfejsu dostawcy jako OPCJONALNE (SQL nie operuje na
plikach → pusto, zamiast wywrotki).
Przelot logika → prezentacja i ekran „Ustawienia" z tabelą baz. Przez łącze idą
SAME METADANE — podgląd listy nie jest kolejną drogą do wyniesienia treści.
Stan przełączników jest DEKLARATYWNY (`DISABLED_BASES`), nie klikalny — i to jest
świadome: udział z bazami montujemy read-only, a katalog cache to `emptyDir`, więc
zapisany przełącznik ginąłby przy restarcie poda i po cichu włączał z powrotem
wyłączoną bazę. Ekran mówi wprost, jak wyłączyć bazę i dlaczego nie klikaniem.
Tryb klikalny wymagałby dołożenia trwałego wolumenu.
Weryfikacja na żywym łańcuchu: `/bases` przechodzi przez SZYFROWANE łącze
(logic→data), pokazuje 3 bazy z metaopisem i stanem; wyszukiwanie daje 3 → 2 → 0
wierszy w miarę wyłączania baz. Testy: dane +6, prezentacja +6. Dane 13,
logika 277, prezentacja 249.
Co-Authored-By: Claude Opus 4.8 <noreply@anthropic.com>
