Demo ma być rozdawane szeroko i różnym osobom, więc pierwsza wersja — jedno konto
na produkcyjnej warstwie danych — nie nadawała się do użycia: każdy dostawałby
dostęp do oryginalnych baz, a wgrania jednego klienta widzieliby wszyscy.
IZOLACJA OD PRODUKCJI. Warstwa danych i logiczna demo są osobne (manifesty w repo
deploy). Osobna musi być TEŻ LOGICZNA, bo zna ona jeden adres warstwy danych —
demo korzystające z produkcyjnej logiki i tak trafiłoby na produkcyjne bazy.
PULE PER KONTO w warstwie danych. Zapytanie i lista plików niosą nazwę puli;
puste = cały udział, czyli produkcja działa dokładnie jak dotąd i o pulach nic
nie wie. Nazwa puli przechodzi przez sito dopuszczające wyłącznie znaki bezpieczne
w nazwie katalogu — „../..” albo ukośnik wyprowadziłyby zapytanie wprost do cudzych
baz, więc sito ZAMIENIA podejrzane znaki zamiast ufać, że nikt ich nie poda.
PULA MUSI BYĆ W KLUCZU CACHE ZAPYTAŃ. Bez tego wynik policzony dla jednego konta
trafiłby z cache do drugiego — cicha wymiana treści baz między klientami,
niewidoczna w logach i nie do wykrycia z zewnątrz. Osobny test tego pilnuje.
PULA WYNIKA Z LOGINU, nigdy z żądania. Klient warstwy logicznej jest budowany
per żądanie i związany z pulą zalogowanej osoby; gdyby nazwa przychodziła
z formularza, wystarczyłoby podstawić cudzy login. Test wysyła `tenant`, `user`
i `login` w polach formularza i sprawdza, że nie mają na nią wpływu.
Pulę wstrzykujemy w INSTANCJĘ klienta, nie w sygnatury metod. Argumentem trzeba
by ją przeprowadzić przez protokół DataSource i build_report — kod, który o kontach
nie ma prawa nic wiedzieć — a każde nowe wywołanie byłoby okazją, żeby o nią
zapomnieć i sięgnąć nie tam.
Konta demo to lista `login:sekret` (DEMO_USERS), bo jedno wspólne konto oznaczałoby
wspólną pulę. Format i skrypt haseł te same, co w głównej aplikacji.
Pula klienta to JEDEN KATALOG, więc przejście na pełną wersję nie oznacza utraty
wgrań — procedurę importu opisuje runbook w repo deploy.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Osobna warstwa prezentacji: dodanie pliku bazy i zapytanie o interpretację
urodzeniową. Nic więcej.
OSOBNA USŁUGA, NIE KONTO Z OGRANICZENIAMI. Mechanizm uprawnień z PRE-27 umiałby to
ukryć w pełnej aplikacji, ale ukrycie a nieobecność to dwie różne rzeczy: tutaj
pozostałych funkcji NIE MA W OBRAZIE — nie ma tras, nie ma szablonów, nie ma nawet
metod w kliencie warstwy logicznej. Demo można komuś oddać, nie oddając przy
okazji kodu reszty programu. Test porównuje zbiór tras aplikacji i zbiór metod
klienta z listą dokładną, więc dopisanie czegokolwiek zapala się od razu.
WGRANIE I WŁĄCZENIE TO JEDNA CZYNNOŚĆ. W pełnej aplikacji to dwie osobne decyzje
(DAN-27), bo tam ktoś nad tym panuje. Tutaj „dodać plik do bazy" musi znaczyć, że
plik od razu bierze udział w wyszukiwaniu — inaczej po wgraniu nic by się nie
zmieniło i demo wyglądałoby na zepsute. Walidacja zostaje: plik o złym układzie nie
wchodzi do użytku, ale też NIE JEST tracony, a komunikat nie zdradza reguł, bo te
zna wyłącznie administrator. Osobny test szuka w komunikacie śladów mechanizmu.
KONTO OSOBNE (DEMO_USER/DEMO_PASSWORD), nie współdzielone z główną aplikacją.
Demo pracuje na TEJ SAMEJ warstwie danych co produkcja — świadoma decyzja
właściciela — więc kto ma do niego dostęp, czyta oryginalne bazy, a jego wgrania
trafiają do produkcyjnego zbioru. Własne poświadczenia pozwalają odciąć demo jedną
zmienną, bez ruszania kont głównej aplikacji i bez zmiany hasła komukolwiek.
Zapisane wprost w README usługi i w manifeście, nie tylko w tej wiadomości.
Rozmowa z warstwą logiczną idzie tym samym szyfrowanym łączem (PRE-16) i pod tym
samym tokenem międzywarstwowym (LOG-32) — demo nie jest furtką omijającą ochronę.
Automatyczna dokumentacja wyłączona, jak w pełnej aplikacji: /docs wypisałoby
komplet tras, a demo ma nie zdradzać nawet własnej powierzchni.
Zależności celowo krótsze niż w prezentacji: bez Excela, bez stref czasowych
z lokalizacji, bez niczego pod kosmogram. Każda zbędna zależność w obrazie demo to
kolejna rzecz do pilnowania.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
gitea