PRE-27: pełne ukrycie niedostępnych funkcji (paranoja)

Ukrywanie jest teraz nadrzędne wobec wygody i czytelności komunikatów. Persona: konto z uprawnieniami files + files_input, zatrudnione wyłącznie do wgrywania plików. Nie ma się dowiedzieć, po co je wgrywa ani co program będzie robił — bo to rozgada. Audyt sześciu kanałów wycieku (statyki, HTML, sondowanie HTTP, ekran plików, odpowiedzi JSON i błędy, pozostałe warstwy) potwierdził 26 wycieków, każdy odtworzony uruchomionym kodem i zweryfikowany adwersarialnie. Ani jeden nie był przyciskiem. ZASÓB JEST CZĘŚCIĄ FUNKCJI /static/ omijało CAŁĄ bramkę (PUBLIC_PREFIXES), więc każdy skrypt i arkusz pobierał ktokolwiek, także niezalogowany, pod zgadywalnym adresem — a ich treść wymienia ekrany, dostawców modeli i przeznaczenie plików. Ruch ten nie trafiał przy tym ani do dziennika, ani pod limit żądań, więc wyciek był niewidoczny. Zasoby idą teraz trasą z bramką; każdy ma w features.STATIC uprawnienie swojego ekranu. Publiczny został jeden base.css, bo potrzebuje go ekran logowania. KOMENTARZ NIE JEDZIE NA DRUT Komentarze w CSS/JS opisywały funkcje pełnymi zdaniami po polsku — łącznie z „Wstrzymane widzi tylko administrator", czyli i mechanizmem kwarantanny, i istnieniem konta o wyższych uprawnieniach. _asset_body() usuwa je przy serwowaniu; w repozytorium zostają. styles.css rozbity na base.css + arkusz na ekran + x-ai.css. Jeden plik z wszystkimi selektorami był spisem treści programu. Podział zrobiony mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żaden ekran nie stracił reguły. base.html ładował skrypty kosmogramu na KAŻDEJ stronie — konto mające wyłącznie Pliki pobierało je przy wejściu na swój jedyny ekran, razem ze wzmianką o „przyszłej zakładce". Teraz dokłada je ekran, który ich używa. RÓŻNICA JEST INFORMACJĄ Komunikat po wgraniu pliku różnił się zależnie od wyniku walidacji — czyli był wyrocznią do odgadywania reguł, które ma znać tylko administrator — i mówił wprost, że plik „musi zatwierdzić administrator". Teraz jest jeden, ten sam. _logic_error wypisywał na ekran nazwę trasy, nazwę podsystemu, nazwę gałęzi rozwojowej i wewnętrzny host:port. Jedno zdanie dla wszystkich awarii, szczegóły do dziennika. Odsiew w jednym punkcie, nie w siedemnastu wywołaniach. Ponadto: stopka nie ogłasza architektury, /health nie nazywa warstwy, konto bez ekranów dostaje 404 zamiast tłumaczenia, ekran plików mówi o plikach zamiast o „bazach interpretacyjnych", klasy .house-warning i .account-card przemianowane na neutralne, a logic/data/render/engine-swisseph nie wystawiają już /docs ani /openapi.json i nie publikują portów na hoście. ZAPORA SŁOWNIKOWA test_slownik_zakazany.py nie sprawdza miejsc, tylko przechodzi wszystko, co dane konto może pobrać, i szuka słów, które nie mają prawa paść (87 pozycji dla tej persony). Nazwy funkcji, adresy ekranów i nazwy zasobów biorą się wprost z katalogu, więc nowa funkcja obejmuje się sama. Kontrola pozytywna pilnuje, żeby test nie przechodził dlatego, że program jest pusty. Sprawdzone: zapora puszczona na treść sprzed poprawek daje 16 trafień na samym styles.css i łapie każdy ze zneutralizowanych komunikatów. 358 testów zielonych, ekrany obejrzane w przeglądarce. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
2026-08-21 17:54:03 +02:00
parent 1d0ff2f72e
commit 320a0ab24e
41 changed files with 1203 additions and 382 deletions
@@ -4,16 +4,18 @@
  <meta charset="utf-8">
  <meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1">
  <title>astrololo · {% block title %}{% endblock %}</title>
-  <link rel="stylesheet" href="{{ static('styles.css') }}">
-  {# Wspólne dane formularza między zakładkami (PRE-21). W <head> z `defer`
-     CELOWO: skrypty defer wykonują się w kolejności dokumentu, więc ten zdąży
-     odtworzyć współrzędne, ZANIM geo.js zbuduje mapę — mapa startuje od razu
-     we właściwym miejscu, bez przestawiania. #}
-  <script defer src="{{ static('formsync.js') }}"></script>
-  {# Powiększanie kosmogramu (PRE-25) — globalnie, bo koło pojawi się też na
-     zakładce „Skompiluj"; skrypt sam sprawdza, czy jest co powiększać. #}
-  <script defer src="{{ static('wheelzoom.js') }}"></script>
-  <script defer src="{{ static('wheeltip.js') }}"></script>
+  {# Arkusz wspólny niesie WYŁĄCZNIE powłokę i logowanie — wszystko, co nazywa
+     jakąkolwiek funkcję, mieszka w arkuszu tej funkcji i dokłada je `styles`.
+     Inaczej jeden plik, pobierany też przed zalogowaniem, byłby spisem treści
+     programu: nazwa selektora opowiada o funkcji tak samo dobrze jak przycisk. #}
+  <link rel="stylesheet" href="{{ static('base.css') }}">
+  {% block styles %}{% endblock %}
+  {# Skrypty dokłada ekran, który ich potrzebuje. Ładowane stąd docierały na
+     KAŻDĄ stronę — także do konta, które ma wyłącznie Pliki — a ich treść
+     wymienia z nazwy ekrany, których takie konto nie ma prawa znać.
+     Blok jest w <head>, bo `defer` wykonuje skrypty w kolejności dokumentu:
+     formsync musi odtworzyć współrzędne, ZANIM geo.js zbuduje mapę. #}
+  {% block head_scripts %}{% endblock %}
 </head>
 <body>
  <main>
@@ -45,9 +47,15 @@
      </nav>
    </header>
    {% block content %}{% endblock %}
+    {# Stopka wymieniała warstwy architektury i nazywała całość „widokiem
+       testowym" — czyli mówiła, że to nie jest gotowy produkt i że za nim stoi
+       łańcuch usług. Dla konta ograniczonego program ma wyglądać na kompletny,
+       więc ten opis widzi wyłącznie administrator. #}
+    {% if can(request, 'admin') %}
    <footer class="foot">
      prezentacja → logika → dane · widok testowy
    </footer>
+    {% endif %}
  </main>
 </body>
 </html>