feat(domy): Placidus i Koch + jawny fallback poza kołem podbiegunowym

Etap 2: dwa systemy łuku dobowego — jedyne, które mają miejsca, gdzie po prostu
NIE ISTNIEJĄ. Koch zgadza się z wyrocznią co do zera; Placidus do 1,7e-6°, przy
czym to próg zbieżności WYROCZNI, nie nasz: nasze cuspy spełniają definicję
Placidusa z dokładnością 1e-12° (osobny test, działa bez swissepha).

Placidus jako jedyny nie ma wzoru zamkniętego — cusp jest zdefiniowany warunkiem
na samego siebie („punkt, który przebył 1/3 swojego półłuku"), więc iterujemy po
punkcie stałym do 1e-11°. Brak zbieżności traktujemy jako wyjście poza dziedzinę,
nie jako wynik.

Koch okazał się natomiast ZAMKNIĘTY: jego kryterium to czas od wschodu stopnia
stojącego na MC, a półłuk tego stopnia znamy wprost z jego deklinacji. Definicja
za Astrodienst (astro.com/astrowiki/en/Koch_House_System) — nie zgadywana.

Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia i wyrocznia odmawia dokładnie
tych samych przypadków (5245/20 000 losowych, zero rozjazdów dziedziny). Odmowa
jest wyjątkiem, nie liczbą: cicha podmiana systemu jest niewykrywalna z wykresu.

Ustępstwo wobec rzeczywistości siedzi osobno, w cusps_detailed(): podstawia
Porphyry'ego i ZAWSZE zostawia ślad. Ten ślad idzie wszystkimi trzema wyjściami —
na ekran (ramka, nie „muted"), w prompt do modelu (inaczej napisze „Twój Placidus"
o Porphyrym) i do PDF-a, w ramce PRZED rysunkami. Astrolog z Tromsø dostaje
wynik i wie, że go dostał inaczej.

Przy okazji: nazwy systemów były zaszyte w czterech szablonach naraz. Przy trzech
systemach uchodziło to na sucho, przy dziesięciu nie — jest katalog w jednym
miejscu, a testy szablonów RENDERUJĄ je zamiast szukać tekstu w źródle, więc
łapią też literówki w Jinja.

Większe jądro efemeryd (de441): świadomie zdegradowane do „nice to have" —
rozszerza wyłącznie zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym. Odnotowane
w domain.py przy JD_MIN/JD_MAX, żeby nie wróciło po cichu.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>

tests/oracle/README.md

@@ -78,6 +78,25 @@ zarówno zestaw brzegowy (2520 porównań), jak i losowy przemiał 20 000 przypa
 | campanus | podział wertykału pierwszego | 0,000000000° |
 | alcabitus | podział łuków dobowych po równiku | 0,000000000° |
 
+Etap 2 — systemy **łuku dobowego**, jedyne z realną granicą dziedziny:
+
+| System | Konstrukcja | Maks. odchylenie |
+|---|---|---|
+| placidus | trójdzielenie półłuków, iteracyjnie | 0,000001686° |
+| koch | trójdzielenie CZASU od wschodu stopnia MC | 0,000000000° |
+
+Placidus jest jedynym systemem bez wzoru zamkniętego: cusp jest zdefiniowany
+warunkiem na samego siebie, więc szukamy go iteracyjnie do 1e-11°. Pozostałe
+1,7e-6° to **próg zbieżności wyroczni**, nie nasz błąd — nasz cusp spełnia
+definicję Placidusa z dokładnością 1e-12° (test `test_placidus_cusps_satisfy_
+their_own_definition` sprawdza to bez swissepha).
+
+Powyżej koła podbiegunowego oba **odmawiają liczenia** — i wyrocznia odmawia
+dokładnie tych samych przypadków (5245 na 20 000 losowych, zero rozjazdów).
+Warstwa aplikacyjna łapie tę odmowę i podstawia Porphyry'ego z **głośnym
+komunikatem**, który idzie na ekran, w prompt do modelu i do PDF-a: po podmianie
+kosmogram wygląda bezbłędnie, więc jest to jedyny sygnał dla astrologa.
+
 **Topocentric (Polich–Page) jest zaimplementowany, ale NIE wypuszczony** — nie ma go
 w `houses.SYSTEMS`. Zgadza się z wyrocznią na całej dziedzinie poza otoczeniem
 bieguna: przy |φ| ≈ 89,9° i RAMC 90°/270° kolejność domów się odwraca i żadna reguła
@@ -86,8 +105,8 @@ oparta na łuku kwadrantu nie rozstrzyga wyboru gałęzi. Konstrukcja jest tam z
 Nie zawężamy dziedziny po to, żeby testy przeszły; system dołączy, gdy będzie
 poprawny wszędzie.
 
-Placidus i Koch (iteracyjne, z realną granicą dziedziny na kole podbiegunowym) —
-Etap 2.
+Większe jądro efemeryd (de441) — **odłożone, „nice to have"**: rozszerza tylko
+zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym.
 
 ## Licencja
 

tests/oracle/domain.py

@@ -17,6 +17,11 @@ import random
 from dataclasses import dataclass
 
 # Zakres dat programu jako dni juliańskie (rok astronomiczny: 370 p.n.e. = -369).
+# Wyznacza go jądro efemeryd de421, którego używa silnik. Większe jądro (de441,
+# ~13 000 lat) jest DECYZJĄ ODŁOŻONĄ — świadomie „nice to have", nie „must":
+# rozszerza wyłącznie zakres dat, a nie poprawność czegokolwiek w obecnym
+# zakresie. Gdy kiedyś dojdzie, tu jest jedno miejsce do zmiany — i wtedy
+# wartości brzegowe (ε, koło podbiegunowe) trzeba przeliczyć dla nowych krańców.
 JD_MIN = 1_566_839.5      # -369-01-01
 JD_MAX = 2_695_000.5      # ~2270-12-31
 JD_J2000 = 2_451_545.0    # punkt odniesienia — środek dziedziny

tests/oracle/run.py

@@ -28,7 +28,7 @@ from harness import (  # noqa: E402
 # Systemy do sprawdzenia. Rośnie wraz z implementacją kolejnych (Etap 1 i 2) —
 # dopisanie nazwy tutaj wystarcza, żeby weszła do każdego builda.
 SYSTEMS = ["whole_sign", "equal", "porphyry", "vehlow", "morinus",
-           "regiomontanus", "campanus", "alcabitus"]
+           "regiomontanus", "campanus", "alcabitus", "placidus", "koch"]
 
 
 def main() -> int: