3 Commits

Author	SHA1	Message	Date
gitea	338ec24e90	astroklient: własna nazwa produktu zamiast odziedziczonej po rdzeniu ... Astroklient przedstawiał się na stronie głównej jako „astrololo" — w tytule karty i w nagłówku. To najpoważniejszy z możliwych śladów: mówi klientowi wprost, że trzyma okrojoną wersję czegoś większego, i podaje frazę, po której da się wyszukać, czego mu nie dano. Cała reszta izolacji przestaje mieć znaczenie, gdy produkt sam się przedstawia nazwą rodzica. Wzięło się stąd, że nazwa była wpisana na sztywno w szablony, a szablony są WSPÓLNE — dokładnie ta sama przyczyna, co przy zaszytym w base.html warunku na administratora. Nazwa mieszka teraz w module `produkt.py`, który nakładka produktu nadpisuje; szablony o nią pytają, zamiast ją znać. astrodemo NIE było dotknięte: ma własne kopie szablonów i pokazuje „astrodemo". DRUGIE ŹRÓDŁO WYCIEKU, mniej oczywiste: nazwa siedziała też w identyfikatorach JavaScriptu, które widzi każdy, kto otworzy narzędzia deweloperskie — zdarzenie `astrololo:coords` i klucz `astrololo.form.v1` w localStorage. Przemianowane na neutralne `kosmogram:*`; te identyfikatory nie mają powodu nosić nazwy rodziny produktów. SKUTEK UBOCZNY: zmiana klucza w localStorage kasuje raz zapamiętane wersje robocze formularza. Sprawdzone, że NIE wyciekają: nagłówki X-Astrololo-* jadą wyłącznie między warstwami, a dokumentacja OpenAPI (gdzie zostaje tytuł aplikacji FastAPI) oddaje 404 także zalogowanemu. TEST rozdziela to, co widzi człowiek, od identyfikatorów wewnętrznych. Nazwa rdzenia wolno występować w nazwach loggerów, materiale do wyprowadzania kluczy i nagłówkach międzywarstwowych; nie wolno w szablonach, zasobach ani w treści odpowiedzi. Zakaz na wszystko byłby albo obejściem przez zmianę nazw kluczy kryptograficznych, albo martwą regułą wyłączaną przy pierwszej okazji. Sprawdzony w obie strony: po cofnięciu nakładki test pada. Testy: astroklient 15, presentation 368, astrodemo 28, logic 342, data 42, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-27 16:37:03 +02:00
gitea	10970c579f	astroklient: warstwa pośrednia — pełne astro, bez generowania i administracji (4/5) ... Trzeci produkt drabiny: astrodemo (dwie funkcje) → astroklient → astrololo. Po trzech poprzednich krokach jest cienki, bo jest ZŁOŻENIEM, a nie kopią: własne main.py z ośmioma importami, a rdzeń — ekrany, szablony, zasoby — bierze z warstwy prezentacji przy budowaniu obrazu. Jedno źródło, dwa produkty; inaczej te same 2500 linii szablonów żyłyby w dwóch egzemplarzach i rozjechały się w ciągu tygodni, po cichu. CO MA: Horoskop, Interpretacje, Kalendarz, Synastria, Sygnifikatory, wgrywanie plików. Wyszukiwarka miejsca i strefa czasowa zgodnie z ustaleniem. CZEGO NIE MA I DLACZEGO NIE DA SIĘ WŁĄCZYĆ: plików usuniętych wg usun.txt nie ma w obrazie. Nie istnieje uprawnienie, którym dałoby się je odsłonić, bo katalog funkcji składa się ze ZGŁOSZEŃ ekranów obecnych w obrazie. To dlatego „każde konto dostaje wszystko, co ta usługa umie" jest tu bezpieczne i nie wymaga wypisywania listy: zbiór liczy się z katalogu, więc opisuje ten produkt. KONTA jak w astrodemo: z konfiguracji środowiska (ASTROKLIENT_USERS), jeden poziom dostępu, bez pliku kont i bez ekranu ich zakładania. Konta rozdziela się po to, żeby każde miało własną pulę plików. PULE PER KONTO — tu była realna dziura. Warstwa logiczna przenosiła pulę tylko przy raporcie i operacjach na plikach, więc Kalendarz i Sygnifikatory czytałyby CAŁY udział: jedno konto widziałoby pliki drugiego, mimo obietnicy izolacji. Domknięte: TimelineRequest i QueryRequest niosą teraz pulę, a QueryService buduje klienta danych na żądanie. Pula jedzie w każdym żądaniu w dół i bierze się z kontekstu ustawianego przy wejściu, nigdy z formularza. Test podstawia `tenant=ktos-inny` w POST i sprawdza, że w dół poszedł login zalogowanego. WARSTWA WSPÓLNA ROZDZIELONA OD POJĘCIA ADMINISTRATORA. base.html miał wpisany na sztywno warunek `can(request, 'admin')` i odsyłacz do ekranu kont — czyli w produkcie bez tego ekranu zostawał martwy link i nazwa czegoś, czego nie ma. Rejestr niesie teraz wymagane uprawnienie, a szablon dostaje gotową listę. Podstawa przestała też importować moduły służące jednemu ekranowi (konta, stany plików), bo produkt bez tego ekranu wlókł ich zależności. ZAPORA SŁOWNIKOWA NAD REALNYM DRZEWEM. Test buduje złożenie tak samo jak Dockerfile i szuka słów o funkcjach, których nie ma — w odpowiedziach ORAZ w plikach. Pierwsza wersja znalazła dziesięć trafień, w tym trzy moje własne docstringi WYLICZAJĄCE nieobecne funkcje: zdanie „nie ma tu generowania tekstu" mówi wprost, że coś takiego istnieje, więc jest takim samym śladem jak przycisk. Po poprawkach: zero. Test ma kontrolę negatywną — podrzucony plik ma go wywrócić. usun.txt jest DANYMI, nie tekstem w Dockerfile: czyta go też test pilnujący, żeby zgadzał się ze złożeniem w main.py. Rozjazd znaczyłby albo martwy kod w obrazie, albo błąd dopiero przy uruchomieniu. CI: astroklient buduje się z KORZENIA repozytorium (jego Dockerfile sięga po rdzeń), a zmiana w warstwie prezentacji też go przebudowuje — bez tego jego obraz zostawałby ze starymi ekranami, a różnicy nie byłoby widać do zgłoszenia użytkownika. Testy: astroklient 12, presentation 368, astrodemo 28, logic 342, data 42, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-26 20:40:38 +02:00
gitea	fd79513ce2	astrololo: ekrany i eksport jako moduły, katalog z rejestracji (3/5) ... Trzeci z pięciu kroków. Zmieniłem jego zakres wobec planu i warto wiedzieć dlaczego: pierwotnie miała to być deduplikacja pięciu kopii link_crypto.py, ale po zrobieniu PR 2 widać, że astroklienta blokuje co innego — ekrany, których nie ma mieć, siedzą wewnątrz jednego main.py. Deduplikacja kryptografii jest realnym długiem, ale niczego nie blokuje. PODZIAŁ. main.py (1023 linie) rozpadł się na podstawa.py (wspólne obiekty i pomocnicy), jedenaście modułów w app/ekrany/ i main.py, który jest już samym ZŁOŻENIEM: lista importów JEST definicją produktu. Podział zrobiony mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żadna sekcja nie wołała pomocnika z innej (nie wołała). KATALOG Z REJESTRACJI. Dotąd wszystkie funkcje były wypisane w features.py, więc obraz produktu, który części z nich nie ma, i tak niósł ich nazwy — spis funkcji, których nie ma jak włączyć. Teraz ekran zgłasza siebie, swoje trasy i swoje zasoby przy imporcie własnego modułu, a features.py nie wymienia ani jednego ekranu. Kolejność w nawigacji jest jawna (`kolejnosc`), żeby nie rządziła nią kolejność importów. To samo dotyczy nawigacji administratora: odsyłacz do ekranu kont był wpisany na sztywno w base.html, więc w węższym produkcie zostawał martwy link i nazwa ekranu, którego nie ma. EKSPORT JAKO MODUŁ. Zgodnie z ustaleniem eksport jest funkcją administracyjną, więc musi dać się usunąć. app/moduly/eksport/ zabiera arkusz, trasę PDF-a i akcję formularza. „Można, ale nie temu kontu" i „nie ma takiej możliwości" to dwie różne gwarancje, a eksport wynosi najwięcej treści baz naraz. MOST ODKRYWA MODUŁY. Skoro modułów jest więcej niż jeden, most nie może ich znać z nazwy — nazwa nieobecnego modułu jechałaby do obrazu, w którym go nie ma. Przechodzi więc po podkatalogach app/moduly/ i pyta każdy, co wnosi. Katalog generowania przeniesiony z app/dodatki na app/moduly/dodatki. ZNALEZIONE PRZY OKAZJI. Po wydzieleniu eksportu okazało się, że jego ścieżki SZCZĘŚLIWEJ nie sprawdzał żaden test — badano wyłącznie odmowę dla konta bez uprawnienia. Moduł dostaje zależności z wywołania montującego, więc brak jednej z nich wyszedłby dopiero przy pierwszym kliknięciu. Dopisany test funkcjonalny (realny arkusz, sprawdzany aż do nagłówka ZIP-a) i brakujące zależności. Cztery komentarze w plikach współdzielonych wymieniały zakładkę „Skompiluj", w tym wheelzoom.js ze wzmianką o „przyszłej zakładce" — to samo zgłoszenie, które audyt podnosił wcześniej. TEST ZŁOŻENIA. Buduje węższy produkt NAPRAWDĘ: kopiuje drzewo, usuwa cztery ekrany i oba moduły, uruchamia aplikację w OSOBNYM PROCESIE (importy są zapamiętywane, więc sprawdzanie tego w procesie, który moduł już zaimportował, dawałoby wynik fałszywie pozytywny) i sprawdza, że wstaje, że zachowane ekrany oddają 200, że usunięte oddają 404 (nie 403 i nie 500), że katalog opisuje ten obraz, i że w nawigacji nie ma martwych odsyłaczy. Napisałem najpierw ostrzejszy test — „nazwa ekranu nie pada poza jego modułem" — i go wyrzuciłem: zgłaszał wzmianki o Horoskopie w plikach współdzielonych, choć astroklient Horoskop MA. Ślad ma znaczenie wyłącznie wobec konkretnego złożenia, więc sprawdzenie należy do produktu, nie do mechanizmu. Testy: presentation 368, logic 342, data 37, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-26 16:32:49 +02:00