8 Commits

Author	SHA1	Message	Date
gitea	d094a145b1	astrololo: generowanie tekstu jako moduł odłączalny (2/5) ... Drugi z pięciu kroków budowy trzech produktów. Czysty refaktor — zachowanie aplikacji się nie zmienia, liczba testów rośnie tylko o nowe. DLACZEGO WARUNEK W SZABLONIE NIE WYSTARCZA. Dotąd generowanie było chowane przez `{% if can(request, 'ai') %}`. To sprawia, że funkcji nie WIDAĆ, ale nie że jej NIE MA: plik szablonu dalej leży w obrazie i dalej zawiera jej nazwy, więc `grep` po kontenerze pokazuje wszystko, czego warunek nie pokazał na ekranie. Astroklient ma nie mieć śladu, nie mieć wyłączoną funkcję — więc granica musi być KATALOGIEM. CO SIĘ PRZENIOSŁO do app/dodatki/: dwa szablony, pięć plików statycznych, trasa strumienia, cztery metody klienta warstwy logicznej, wpis w katalogu funkcji, wpisy tras i zasobów, akcje formularza i reguły CSS nazywające funkcję (`textarea.prompt`). JAK APLIKACJA O TO PYTA. Neutralny most `app/rozszerzenia.py` odpowiada wyłącznie na pytanie „czy coś jest podpięte i co wnosi". Sam nie wymienia ani jednej nazwy — pilnuje tego osobny test, bo most jest w KAŻDYM obrazie. Dlatego też katalog nazywa się `dodatki`, a nie `ai`: nazwa w instrukcji importu byłaby dokładnie tym śladem, którego wydzielanie ma się pozbyć. TRZY MIEJSCA, KTÓRE OKAZAŁY SIĘ TRUDNE: 1. Pola formularza. FastAPI czyta je z SYGNATURY, a wspólny handler nie może wymieniać `prompt_budget` ani `llm_provider`. Rozwiązane zależnością: moduł deklaruje własne pola u siebie, handler wie tylko, że dostaje słownik. 2. Klient warstwy logicznej jest wspólny, więc metody `prompt`/`horoscope`/ `llm_models` musiały z niego wyjść. Wspólny klient daje teraz samą drogę w dół (`wywolaj`, `pobierz`, `strumien`) — z szyfrowaniem łącza i tokenem międzywarstwowym; co nią pojedzie, jest sprawą modułu. 3. Podtytuł ekranu Skompiluj miał wariant „z AI" i wariant bez. Zamiast warunku jedno zdanie prawdziwe niezależnie od tego, jakie moduły są w obrazie. DOCKERFILE. `COPY . .` wnosiło do obrazu także testy — a plik testowy nazywa funkcje wprost. Teraz wchodzi wyłącznie `app/`. TEST GRANICY. `test_ai_tylko_w_module.py` przechodzi po wszystkim poza modułem i szuka siedemnastu słów. Znalazł dwanaście resztek, których nie widziałem: komentarze w main.py i security.py, przykład `models.js` w komentarzu features.py, komentarze w compile.js i w trzech arkuszach, oraz regułę `textarea.prompt`, która przy rozbijaniu CSS trafiła do arkuszy ekranów zamiast do modułu. Ma też kontrolę pozytywną (te słowa MAJĄ padać w module — inaczej test przechodziłby, gdyby funkcję wydrążono) i test odłączalności mostu. SPRAWDZONE NA KOPII BEZ MODUŁU: aplikacja startuje, wszystkie ekrany oddają 200, katalog ma 13 funkcji zamiast 14, trasy strumienia nie ma, spreparowane `action=prompt` wraca do akcji domyślnej bez śladu, a `grep` po drzewie nie znajduje ani jednego ze słów. Testy: presentation 362, logic 342, data 37, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-26 12:23:08 +02:00
gitea	320a0ab24e	PRE-27: pełne ukrycie niedostępnych funkcji (paranoja) ... Ukrywanie jest teraz nadrzędne wobec wygody i czytelności komunikatów. Persona: konto z uprawnieniami files + files_input, zatrudnione wyłącznie do wgrywania plików. Nie ma się dowiedzieć, po co je wgrywa ani co program będzie robił — bo to rozgada. Audyt sześciu kanałów wycieku (statyki, HTML, sondowanie HTTP, ekran plików, odpowiedzi JSON i błędy, pozostałe warstwy) potwierdził 26 wycieków, każdy odtworzony uruchomionym kodem i zweryfikowany adwersarialnie. Ani jeden nie był przyciskiem. ZASÓB JEST CZĘŚCIĄ FUNKCJI /static/ omijało CAŁĄ bramkę (PUBLIC_PREFIXES), więc każdy skrypt i arkusz pobierał ktokolwiek, także niezalogowany, pod zgadywalnym adresem — a ich treść wymienia ekrany, dostawców modeli i przeznaczenie plików. Ruch ten nie trafiał przy tym ani do dziennika, ani pod limit żądań, więc wyciek był niewidoczny. Zasoby idą teraz trasą z bramką; każdy ma w features.STATIC uprawnienie swojego ekranu. Publiczny został jeden base.css, bo potrzebuje go ekran logowania. KOMENTARZ NIE JEDZIE NA DRUT Komentarze w CSS/JS opisywały funkcje pełnymi zdaniami po polsku — łącznie z „Wstrzymane widzi tylko administrator", czyli i mechanizmem kwarantanny, i istnieniem konta o wyższych uprawnieniach. _asset_body() usuwa je przy serwowaniu; w repozytorium zostają. styles.css rozbity na base.css + arkusz na ekran + x-ai.css. Jeden plik z wszystkimi selektorami był spisem treści programu. Podział zrobiony mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żaden ekran nie stracił reguły. base.html ładował skrypty kosmogramu na KAŻDEJ stronie — konto mające wyłącznie Pliki pobierało je przy wejściu na swój jedyny ekran, razem ze wzmianką o „przyszłej zakładce". Teraz dokłada je ekran, który ich używa. RÓŻNICA JEST INFORMACJĄ Komunikat po wgraniu pliku różnił się zależnie od wyniku walidacji — czyli był wyrocznią do odgadywania reguł, które ma znać tylko administrator — i mówił wprost, że plik „musi zatwierdzić administrator". Teraz jest jeden, ten sam. _logic_error wypisywał na ekran nazwę trasy, nazwę podsystemu, nazwę gałęzi rozwojowej i wewnętrzny host:port. Jedno zdanie dla wszystkich awarii, szczegóły do dziennika. Odsiew w jednym punkcie, nie w siedemnastu wywołaniach. Ponadto: stopka nie ogłasza architektury, /health nie nazywa warstwy, konto bez ekranów dostaje 404 zamiast tłumaczenia, ekran plików mówi o plikach zamiast o „bazach interpretacyjnych", klasy .house-warning i .account-card przemianowane na neutralne, a logic/data/render/engine-swisseph nie wystawiają już /docs ani /openapi.json i nie publikują portów na hoście. ZAPORA SŁOWNIKOWA test_slownik_zakazany.py nie sprawdza miejsc, tylko przechodzi wszystko, co dane konto może pobrać, i szuka słów, które nie mają prawa paść (87 pozycji dla tej persony). Nazwy funkcji, adresy ekranów i nazwy zasobów biorą się wprost z katalogu, więc nowa funkcja obejmuje się sama. Kontrola pozytywna pilnuje, żeby test nie przechodził dlatego, że program jest pusty. Sprawdzone: zapora puszczona na treść sprzed poprawek daje 16 trafień na samym styles.css i łapie każdy ze zneutralizowanych komunikatów. 358 testów zielonych, ekrany obejrzane w przeglądarce. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-21 17:54:03 +02:00
gitea	f0d07ee8c3	feat(bezpieczeństwo): sesje logowania zamiast HTTP Basic (LOG-34) ... Basic nie miał wylogowania i nie dało się tego obejść: przeglądarka zapamiętuje hasło i dosyła je SAMA przy każdym żądaniu, więc serwer nie ma czego zapomnieć. Poprzednia próba (LOG-32) opierała się na nakłonieniu przeglądarki, żeby porzuciła zapamiętane dane — zachowaniu powszechnym, ale nigdzie nie zapisanym. Teraz to serwer decyduje, czy dana przeglądarka jest w środku, i może to cofnąć. TRZY POZIOMY UNIEWAŻNIENIA, celowo rozdzielone, bo każdy kosztuje co innego: 1. wylogowanie = skasowanie ciasteczka. Natychmiastowe, bez magazynu. 2. zmiana hasła albo skasowanie konta = odcisk poświadczenia wpisany w ciasteczko przestaje pasować. Dzieje się SAMO, bez pamiętania o tym. Bez tego odebranie komuś dostępu nie odbierałoby dostępu aż do wygaśnięcia. 3. „zamknij sesje" z ekranu kont = licznik pokolenia. Jedyny wymagający zapisu, więc jedyny opcjonalny: gdy licznika nie ma, poziomy 1 i 2 nadal działają. KONTO ADMINISTRACYJNE ODSEPAROWANE. Sprawdzane pierwsze i BEZ DOTYKANIA pliku kont, co daje dwie rzeczy naraz: konto z pliku o tym samym loginie nie przesłoni administratora, a administrator zaloguje się także wtedy, gdy plik jest uszkodzony — czyli w jedynej sytuacji, w której ktoś MUSI wejść, żeby to naprawić. Trzymanie jego stanu w tym samym pliku dawałoby zakleszczenie: nie da się naprawić, bo nie da się wejść. Jego odpowiednikiem „wyloguj zewsząd" jest zmiana APP_PASSWORD. KLUCZ WYMAGANY, FAIL-CLOSED. Usługa z kontami, ale bez klucza podpisu, nie odróżniłaby ważnej sesji od podrobionej, więc nie wstaje — i lepiej przy starcie niż przy pierwszym logowaniu człowieka. Losowanie klucza byłoby wygodne, ale wylogowywałoby wszystkich przy każdym restarcie poda: wygląda jak awaria i uczy ludzi ignorować ekran logowania. Ciasteczko HttpOnly (jeden wstrzyknięty skrypt inaczej wynosi sesję) i SameSite=Strict (obca strona nie zadziała w imieniu zalogowanego). Wylogowanie POST-em, nie odsyłaczem: pod adresem GET wystarczyłby obrazek na obcej stronie. Adres powrotu po zalogowaniu przechodzi przez sito — bez tego `?dokad=https://obcy` zamieniłby nasz ekran logowania w narzędzie do wyłudzania haseł. Kres bezczynności 8 h i twardy 30 dni. Znacznik aktywności odświeżany z progiem, inaczej Set-Cookie leciałby przy każdym obrazku i arkuszu stylów. Zdarzenia logowania w dzienniku (PRE-17). Nieudane próby są tam ważniejsze od udanych: pojedyncza nic nie znaczy, ale seria pod jednym adresem to jedyny widoczny ślad zgadywania haseł. Test pilnuje, że hasło tam nie trafia. Sprawdzone w przeglądarce: po zalogowaniu ciasteczko jest NIEWIDOCZNE dla JavaScriptu, a po wylogowaniu wejście na chronioną stronę ląduje na ekranie logowania — czyli dokładnie to, czego Basic nie potrafił. Testy: 21 na rdzeń podpisywania (w tym podrabianie ładunku, podpisu i klucza, ciasteczko z przyszłości, śmieci na wejściu), reszta przepisana z Basic na sesje. Prezentacja 338 zielonych. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-21 00:18:15 +02:00
gitea	71bb3b9c0a	feat(bezpieczeństwo): przycisk wylogowania (LOG-32) ... Aplikacja nie miała jak z siebie wyjść: raz podane hasło działało do zamknięcia przeglądarki, a na wspólnym komputerze nie było sposobu, żeby oddać ekran komuś innemu. HTTP BASIC NIE MA PRAWDZIWEGO WYLOGOWANIA i to jest sedno tej zmiany. Nie ma sesji do skasowania: przeglądarka zapamiętuje login i hasło, po czym dosyła je SAMA przy każdym żądaniu. Serwer nie ma czego zapomnieć — kolejne kliknięcie przyszłoby z kompletem poświadczeń i weszłoby z powrotem. Działa natomiast doprowadzenie do tego, żeby to PRZEGLĄDARKA porzuciła zapamiętane dane, i robimy to dwutorowo, bo ani jedno, ani drugie osobno nie wystarcza: 1. /wyloguj odpowiada ZAWSZE 401 z nagłówkiem WWW-Authenticate, co wymusza ponowne pytanie o hasło. Działa bez JavaScriptu, ale samo w sobie zostawia stare dane w pamięci przeglądarki: po anulowaniu okienka wystarczyłoby wejść na dowolny adres, żeby wrócić do środka. 2. wyloguj.js wysyła żądanie z CELOWO błędnymi danymi, którym przeglądarka nadpisuje swój wpis. To jest część, która faktycznie czyści pamięć — ale opiera się na zachowaniu powszechnym, a nie zapisanym w standardzie, więc nie może być jedynym mechanizmem. Strona wylogowania mówi wprost, że pewnym sposobem w KAŻDEJ przeglądarce jest zamknięcie okna. Nie obiecujemy więcej, niż Basic potrafi — obietnica bez pokrycia byłaby tu gorsza od braku przycisku, bo dawałaby złudzenie, że ekran jest oddany. Trasa stoi POZA bramką logowania, celowo: inaczej dostałaby 200 od zalogowanej sesji i nie miałaby jak odpowiedzieć 401. Odpowiada też bez logowania — inaczej wyjście wymagałoby bycia w środku, co jest błędnym kołem. Nagłówki zakazują zapamiętania strony, bo oddana z pamięci podręcznej nie dotarłaby do serwera i okienko w ogóle by się nie pojawiło. Obok wyjścia pokazujemy, KTO jest zalogowany: bez tego przycisk jest w połowie bezużyteczny, bo na wspólnym komputerze nie wiadomo, kogo się wylogowuje. Przy wyłączonym logowaniu nie ma ani jednego, ani drugiego — przycisk sugerowałby ochronę, której nie ma. Sprawdzone w przeglądarce: oba żądania wychodzą (to z błędnymi danymi i samo przejście), oba wracają 401, strona renderuje się poprawnie. Samego unieważnienia pamięci poświadczeń NIE dało się tu potwierdzić — wymaga okienka systemowego, którego automat nie obsłuży. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-20 23:52:04 +02:00
gitea	a833965909	feat(bezpieczeństwo): konta z uprawnieniami do zakładek i funkcji (PRE-27) ... Ekran „Konta" dla administratora: zakładanie, kasowanie i nadawanie uprawnień. Zestaw funkcji zależy od konta, a konto ograniczone widzi program KOMPLETNY — tylko mniejszy. PODZIAŁ NA GRUPY. Ekrany to zakładki (7), bo zakładka jest naturalną jednostką — to ją widać w nawigacji. Rozszerzenia to POZIOMY ZŁOŻONOŚCI wewnątrz ekranów: porównanie systemów domów, wykresy dodatkowe, obliczenia zaawansowane, generowanie tekstu przez model (kosztuje pieniądze) i eksport plików. Konto bez porównania domów dostaje horoskop w Whole Sign i nie wie, że systemów jest trzynaście. NIC NIE ZDRADZA, ŻE JEST WIĘCEJ: - brak pozycji w menu zamiast pozycji wyszarzonej, - 404 zamiast 403 — odmowa z powodem sama mówi, że coś tam jest, - rysunki bez uprawnienia w OGÓLE NIE POWSTAJĄ, więc nie ma ich nawet w źródle, - automatyczna dokumentacja API wyłączona. /docs, /redoc i /openapi.json wypisują komplet tras, czyli spis wszystkich funkcji programu — ochrona zakładek nic by nie dała, gdyby obok leżał ich katalog. Znalezione TESTEM przechodzącym po trasach aplikacji, nie przeglądem kodu. KONTO ADMINISTRACYJNE zostaje w APP_USER/APP_PASSWORD, jak było. Nie leży w pliku kont, więc nie da się go skasować ani ograniczyć z ekranu. Konto założone w pliku o tym samym loginie NIE przesłoni administracyjnego — kolejność sprawdzania jest odwrotna, inaczej dałoby się odebrać uprawnienia jedynemu, kto może je nadawać. Uprawnienia administracyjnego nie da się też nadać z formularza: odsiewamy je w normalise(), a nie w handlerze, więc żadne spreparowane żądanie tam nie sięgnie. GRANICA JEST W HANDLERZE, NIE W SZABLONIE. Ukrycie pola chroni przed przypadkiem, nie przed kimś, kto zna nazwy pól — _limit_options() ścina opcje po stronie serwera i test wysyła spreparowane żądanie, żeby to potwierdzić. MAPA TRASA→UPRAWNIENIE JEST JEDNA (features.ROUTES). Rozproszenie jej po dekoratorach kończy się trasą, o której ochronie ktoś zapomniał — a taka dziura jest niewidoczna, dopóki ktoś jej nie znajdzie. Trasa bez wpisu wymaga administratora: przeoczenie ma ZAMYKAĆ, nie otwierać. Test idzie po trasach APLIKACJI, nie po wpisach mapy — inaczej potwierdzałby tylko sam siebie. Konta w pliku JSON na własnym podkatalogu NFS (nie tam, gdzie bazy — zamontowanie całego udziału obeszłoby bokiem DAN-25). Hasła wyłącznie jako hash scrypt, tym samym mechanizmem co APP_USERS. Zapis atomowy, bo przerwanie zapisu na NFS obcięłoby plik, czyli skasowało wszystkie konta naraz. Przy okazji przepisane trzy testy, które greppowały nawigację i main.py: menu powstaje teraz z katalogu funkcji, więc szukanie sztywnych linków w base.html niczego już nie sprawdzało. Wymaga wolumenu na konta — osobny PR w repo deploy. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-07 12:18:14 +00:00
gitea	d3d9b365fe	feat(bezpieczeństwo): konta imienne i dziennik audytowy (PRE-17) ... Jedno wspólne hasło nie mówiło, KTO sięgał do baz, a odebranie dostępu jednej osobie wymagało zmiany hasła wszystkim. Przy bazach o realnej wartości handlowej to za mało. KONTA IMIENNE: `APP_USERS='alicja:scrypt$…,bartek:scrypt$…'`. Hash liczy scrypt ze STDLIB — zero nowych zależności; hasła nie ma w konfiguracji jawnie. Zakładanie konta: scripts/make_user.py (hasło interaktywnie, nie w historii powłoki). Odebranie dostępu = usunięcie wpisu, reszta nie zmienia haseł. Gdy APP_USERS jest ustawione, wspólne APP_PASSWORD PRZESTAJE działać (ostrzeżenie przy starcie) — działające obok kont byłoby tylnym wejściem bez śladu w dzienniku. Dopóki APP_USERS nie jest ustawione, stary tryb działa jak dotąd (zgodność wstecz). DZIENNIK AUDYTOWY: każde żądanie zostawia wpis „kto, skąd, co, status, ILE rekordów, ile ms". Liczba rekordów jest tu sednem — pojedyncze zapytanie wygląda niewinnie, suma pokazuje powolne wypompowywanie bazy przez osobę uprawnioną. Liczona dla wyszukiwarki sygnifikatorów, raportu i eksportu do Excela (ten wynosi najwięcej naraz). W logach NIE MA treści — ani rekordów, ani promptów. Dwa realne błędy złapane po drodze: - `secrets.compare_digest` rzuca TypeError na znakach spoza ASCII, więc hasło z polskimi literami wywracało logowanie błędem 500 zamiast odmowy (błąd ZASTANY, sprzed tej zmiany) — porównujemy teraz bajty; - dziennik był PUSTY na żywym serwerze: domyślna konfiguracja uvicorna nie obsługuje naszych loggerów. Niewidoczny dziennik jest gorszy niż jego brak, więc audyt dostał własny handler na stdout. Oba przypadki mają testy regresji. Instrukcja wdrożeniowa: docs/konta-i-audyt.md. Testy: +15. Prezentacja 243. Co-Authored-By: Claude Opus 4.8 <noreply@anthropic.com>	2026-08-03 19:57:03 +00:00
gitea	23416cb1f9	fix(prezentacja): limit zadan po adresie klienta, nie proxy (PRE-16) ... Po wlaczeniu TLS aplikacja stanie za Ingressem, a wtedy `request.client.host` to adres POD-a Traefika — jednakowy dla wszystkich. Limiter wrzucalby caly ruch do jednego wiadra 120/min i pierwsza osoba, ktora go wyklika, odcielaby pozostalych. Cicha regresja, ktora ujawnilaby sie dopiero na produkcji. Nowe `client_ip()` czyta adres z naglowka, ale WYLACZNIE przy TRUST_PROXY — bo inaczej wystarczyloby dopisywac wlasny X-Forwarded-For, zeby przy kazdym zadaniu wygladac na kogos innego i ominac limit calkowicie. Z tego samego powodu bierzemy OSTATNI wpis listy: to jedyny, ktory dopisal nasz proxy; wczesniejsze mogl podstawic klient, wiec nie znacza nic. Szesc testow, w tym dwa istotne: - podszycie sie pod X-Forwarded-For NIE resetuje wiadra przy wylaczonym TRUST_PROXY (inaczej baze dalo by sie pompowac bez ograniczen), - za proxy dwa rozne adresy dostaja osobne wiadra i nie odcinaja sie nawzajem. Oba sprawdzone celowym zepsuciem implementacji (zawsze ufaj naglowkowi + bierz pierwszy wpis) — testy wtedy czerwienieja. 23 passed. Co-Authored-By: Claude Opus 4.8 <noreply@anthropic.com>	2026-07-23 16:58:28 +02:00
gitea	752f477a27	feat(security): zamkniecie dostepu do baz interpretacyjnych (LOG-32) ... Bazy sa rdzeniem produktu i wlasnie zostaly kupione — a aplikacja nie miala ZADNEGO uwierzytelniania. Prezentacja to NodePort, wiec kazdy w LAN wchodzil bez logowania, a `/search` oddawal surowe wiersze do 50 000 na zapytanie. Bazy mogly wyjsc przez sama aplikacje, bez udzialu jakiegokolwiek LLM. - prezentacja: HTTP Basic (APP_USER/APP_PASSWORD) + limit zadan na IP (RATE_LIMIT_PER_MIN, domyslnie 120/min). Limit dziala TAKZE przed uwierzytelnieniem, zeby zgadywanie hasla i sondowanie API nie bylo darmowe. - logika i dane: token miedzywarstwowy X-Astrololo-Token (INTERNAL_TOKEN) — bez niego dalo sie ominac logowanie, uderzajac wprost w warstwe nizej. Warstwa danych oddaje surowe wiersze, wiec to najwrazliwszy punkt. - /search: gorny limit 50 000 -> 5000 (tyle realnie uzywa build_report). Publiczne /api/query zostaje na 200. - /health celowo publiczny (sondy k8s go nie uwierzytelnia). - swiadomie nie logujemy tresci zadan ani promptow — logi to kolejny nosnik. Fail-open przy braku konfiguracji (zgodnosc wstecz i dev), ale z GLOSNYM ostrzezeniem przy starcie, zeby nikt nie wdrozyl tego w przekonaniu, ze jest chroniony. Wlaczenie w produkcji wymaga ustawienia sekretow w repo deploy. Testy: 12 (prezentacja, nowy katalog + job w CI) i 5 (logika). Zweryfikowane na zywym stosie: bez hasla 401, z haslem 200, logika wprost bez tokenu 401, z tokenem 200, /health 200, limit 50000 odrzucony (422), a prezentacja nadal liczy horoskop przez logike. Co-Authored-By: Claude Opus 4.8 <noreply@anthropic.com>	2026-07-21 16:50:18 +00:00