3 Commits

Author	SHA1	Message	Date
gitea	4d1daab35a	feat(domy): warianty od Barana i od MC + obrót kosmogramu — LOG-05 zamknięte ... Ostatnie trzy pozycje z treści LOG-05, których wcześniej nie było: - whole_sign_aries — znaki jako domy, ale dom I ZAWSZE na 0° Barana, niezależnie od Ascendentu (tradycja indyjska i część szkół hellenistycznych), - equal_mc — równe domy zakotwiczone na MC: dom X zaczyna się dokładnie na południku, a nie ma go gdzieś w środku, - obrót kosmogramu: Ascendent albo 0° Barana po lewej stronie koła. Zmienia WYŁĄCZNIE rysunek, żadna liczba nie jest przeliczana. Wariant „od Barana" unieruchamia koło względem zodiaku, więc dwa horoskopy da się porównać na oko. Oba nowe systemy zgodne z wyrocznią co do zera od pierwszego uruchomienia. Razem 13 systemów: 2 833 424 porównania w przemiale, zero przekroczeń. PRZY OKAZJI — DWA BŁĘDY, KTÓRE SAM WPROWADZIŁEM I KTÓRYCH TESTY NIE WIDZIAŁY: - linia zbierająca ostrzeżenia o fallbacku trafiła do handlera strony głównej zamiast do compile_pdf: odwoływała się do nieistniejącej zmiennej, czyli 500 na stronie głównej, a do PDF-a ostrzeżenia nie docierały wcale, - compile_build używał parametru formularza, którego nie miał w sygnaturze. Oba przeszły przez komplet zielonych testów, bo żaden nie wywoływał POST-a — testy prezentacji sprawdzały teksty w szablonach i w main.py. Doszły więc testy uderzające w prawdziwe trasy (POST / i POST /compile ze stubowaną logiką), które łapią tę klasę błędu. Z tego samego powodu przepisane dwa testy PDF-a: greppowały z main.py dokładny kształt wywołania render(chart, theme="print") i pękały przy dopisaniu argumentu, mimo poprawnego zachowania. Teraz wołają trasę i sprawdzają, że KAŻDY z czterech rysunków dostaje motyw druku. LOG-05 i PRE-05 → Zrobione w docs/astrololo_wymagania.xlsx. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-05 22:38:43 +02:00
gitea	aec3f84331	feat(domy): topocentric zgodny co do zera — wybór gałęzi liczony, nie zgadywany ... Topocentric był wycofany z powodu rozjazdu przy |φ| ≈ 89,9°. Ta diagnoza była BŁĘDNA: opierała się wyłącznie na zestawie brzegowym, który próbkuje tylko wybrane szerokości. Przemiał losowy pokazał prawdziwą skalę — błędy od ~70° w górę, do 50% przypadków blisko biegunów, 6,5% całości. Nie dwa przypadki brzegowe. Przyczyną nie była jednak konstrukcja, tylko wybór gałęzi: dwa koła wielkie przecinają się w dwóch punktach antypodycznych. Kolejno zawiodły reguły „po której stronie MC", „w łuku kwadrantu", „wschodnia połowa horyzontu" i śledzenie ciągłości krokami (to ostatnie maskuje własną patologię — po korekcie do bliższej gałęzi zmierzony skok ZAWSZE wychodzi ≤ 90°, więc detektor nigdy się nie zapala). Wszystkie te reguły rozstrzygają lokalnie, a przy dużych szerokościach kolejność domów potrafi się odwrócić: przy φ = −79,55° MC wypada na 306,8°, a dom 11 na 291,4°. To jest poprawne — wyrocznia zwraca to samo. Rozwiązanie: nie wybierać w ogóle. Iloczyn wektorowy zenitu z biegunem ekliptyki jest ciągłą funkcją parametru rodziny i sam niesie właściwy zwrot; dwuznaczność wprowadza dopiero atan2. Zostajemy w wektorach, znak ustalamy raz — kotwicząc rodzinę na MC górującym. Wynik: 0,000000000° na 240 000 porównań, cała dziedzina, bez iteracji i bez zawężania szerokości. Żadna granica dziedziny nie jest tu potrzebna, więc żadnej nie udajemy — test pilnuje, że topocentric liczy się wszędzie i nie fallbackuje. Morał do frameworka: zestaw brzegowy mówi, CZY system się psuje; dopiero przemiał losowy mówi JAK BARDZO. Wniosek o skali wyciągnięty z samych brzegów był tu zaniżony o trzy rzędy wielkości. Odnotowane w tests/oracle/README.md. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-05 22:24:40 +02:00
gitea	7266f671a4	feat(domy): Placidus i Koch + jawny fallback poza kołem podbiegunowym ... Etap 2: dwa systemy łuku dobowego — jedyne, które mają miejsca, gdzie po prostu NIE ISTNIEJĄ. Koch zgadza się z wyrocznią co do zera; Placidus do 1,7e-6°, przy czym to próg zbieżności WYROCZNI, nie nasz: nasze cuspy spełniają definicję Placidusa z dokładnością 1e-12° (osobny test, działa bez swissepha). Placidus jako jedyny nie ma wzoru zamkniętego — cusp jest zdefiniowany warunkiem na samego siebie („punkt, który przebył 1/3 swojego półłuku"), więc iterujemy po punkcie stałym do 1e-11°. Brak zbieżności traktujemy jako wyjście poza dziedzinę, nie jako wynik. Koch okazał się natomiast ZAMKNIĘTY: jego kryterium to czas od wschodu stopnia stojącego na MC, a półłuk tego stopnia znamy wprost z jego deklinacji. Definicja za Astrodienst (astro.com/astrowiki/en/Koch_House_System) — nie zgadywana. Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia i wyrocznia odmawia dokładnie tych samych przypadków (5245/20 000 losowych, zero rozjazdów dziedziny). Odmowa jest wyjątkiem, nie liczbą: cicha podmiana systemu jest niewykrywalna z wykresu. Ustępstwo wobec rzeczywistości siedzi osobno, w cusps_detailed(): podstawia Porphyry'ego i ZAWSZE zostawia ślad. Ten ślad idzie wszystkimi trzema wyjściami — na ekran (ramka, nie „muted"), w prompt do modelu (inaczej napisze „Twój Placidus" o Porphyrym) i do PDF-a, w ramce PRZED rysunkami. Astrolog z Tromsø dostaje wynik i wie, że go dostał inaczej. Przy okazji: nazwy systemów były zaszyte w czterech szablonach naraz. Przy trzech systemach uchodziło to na sucho, przy dziesięciu nie — jest katalog w jednym miejscu, a testy szablonów RENDERUJĄ je zamiast szukać tekstu w źródle, więc łapią też literówki w Jinja. Większe jądro efemeryd (de441): świadomie zdegradowane do „nice to have" — rozszerza wyłącznie zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym. Odnotowane w domain.py przy JD_MIN/JD_MAX, żeby nie wróciło po cichu. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-05 22:04:33 +02:00