7 Commits

Author	SHA1	Message	Date
gitea	fd79513ce2	astrololo: ekrany i eksport jako moduły, katalog z rejestracji (3/5) ... Trzeci z pięciu kroków. Zmieniłem jego zakres wobec planu i warto wiedzieć dlaczego: pierwotnie miała to być deduplikacja pięciu kopii link_crypto.py, ale po zrobieniu PR 2 widać, że astroklienta blokuje co innego — ekrany, których nie ma mieć, siedzą wewnątrz jednego main.py. Deduplikacja kryptografii jest realnym długiem, ale niczego nie blokuje. PODZIAŁ. main.py (1023 linie) rozpadł się na podstawa.py (wspólne obiekty i pomocnicy), jedenaście modułów w app/ekrany/ i main.py, który jest już samym ZŁOŻENIEM: lista importów JEST definicją produktu. Podział zrobiony mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żadna sekcja nie wołała pomocnika z innej (nie wołała). KATALOG Z REJESTRACJI. Dotąd wszystkie funkcje były wypisane w features.py, więc obraz produktu, który części z nich nie ma, i tak niósł ich nazwy — spis funkcji, których nie ma jak włączyć. Teraz ekran zgłasza siebie, swoje trasy i swoje zasoby przy imporcie własnego modułu, a features.py nie wymienia ani jednego ekranu. Kolejność w nawigacji jest jawna (`kolejnosc`), żeby nie rządziła nią kolejność importów. To samo dotyczy nawigacji administratora: odsyłacz do ekranu kont był wpisany na sztywno w base.html, więc w węższym produkcie zostawał martwy link i nazwa ekranu, którego nie ma. EKSPORT JAKO MODUŁ. Zgodnie z ustaleniem eksport jest funkcją administracyjną, więc musi dać się usunąć. app/moduly/eksport/ zabiera arkusz, trasę PDF-a i akcję formularza. „Można, ale nie temu kontu" i „nie ma takiej możliwości" to dwie różne gwarancje, a eksport wynosi najwięcej treści baz naraz. MOST ODKRYWA MODUŁY. Skoro modułów jest więcej niż jeden, most nie może ich znać z nazwy — nazwa nieobecnego modułu jechałaby do obrazu, w którym go nie ma. Przechodzi więc po podkatalogach app/moduly/ i pyta każdy, co wnosi. Katalog generowania przeniesiony z app/dodatki na app/moduly/dodatki. ZNALEZIONE PRZY OKAZJI. Po wydzieleniu eksportu okazało się, że jego ścieżki SZCZĘŚLIWEJ nie sprawdzał żaden test — badano wyłącznie odmowę dla konta bez uprawnienia. Moduł dostaje zależności z wywołania montującego, więc brak jednej z nich wyszedłby dopiero przy pierwszym kliknięciu. Dopisany test funkcjonalny (realny arkusz, sprawdzany aż do nagłówka ZIP-a) i brakujące zależności. Cztery komentarze w plikach współdzielonych wymieniały zakładkę „Skompiluj", w tym wheelzoom.js ze wzmianką o „przyszłej zakładce" — to samo zgłoszenie, które audyt podnosił wcześniej. TEST ZŁOŻENIA. Buduje węższy produkt NAPRAWDĘ: kopiuje drzewo, usuwa cztery ekrany i oba moduły, uruchamia aplikację w OSOBNYM PROCESIE (importy są zapamiętywane, więc sprawdzanie tego w procesie, który moduł już zaimportował, dawałoby wynik fałszywie pozytywny) i sprawdza, że wstaje, że zachowane ekrany oddają 200, że usunięte oddają 404 (nie 403 i nie 500), że katalog opisuje ten obraz, i że w nawigacji nie ma martwych odsyłaczy. Napisałem najpierw ostrzejszy test — „nazwa ekranu nie pada poza jego modułem" — i go wyrzuciłem: zgłaszał wzmianki o Horoskopie w plikach współdzielonych, choć astroklient Horoskop MA. Ślad ma znaczenie wyłącznie wobec konkretnego złożenia, więc sprawdzenie należy do produktu, nie do mechanizmu. Testy: presentation 368, logic 342, data 37, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-26 16:32:49 +02:00
gitea	62d6f9d4d5	astrololo: generowanie tekstu jako moduł odłączalny (2/5) ... Drugi z pięciu kroków budowy trzech produktów. Czysty refaktor — zachowanie aplikacji się nie zmienia, liczba testów rośnie tylko o nowe. DLACZEGO WARUNEK W SZABLONIE NIE WYSTARCZA. Dotąd generowanie było chowane przez `{% if can(request, 'ai') %}`. To sprawia, że funkcji nie WIDAĆ, ale nie że jej NIE MA: plik szablonu dalej leży w obrazie i dalej zawiera jej nazwy, więc `grep` po kontenerze pokazuje wszystko, czego warunek nie pokazał na ekranie. Astroklient ma nie mieć śladu, nie mieć wyłączoną funkcję — więc granica musi być KATALOGIEM. CO SIĘ PRZENIOSŁO do app/dodatki/: dwa szablony, pięć plików statycznych, trasa strumienia, cztery metody klienta warstwy logicznej, wpis w katalogu funkcji, wpisy tras i zasobów, akcje formularza i reguły CSS nazywające funkcję (`textarea.prompt`). JAK APLIKACJA O TO PYTA. Neutralny most `app/rozszerzenia.py` odpowiada wyłącznie na pytanie „czy coś jest podpięte i co wnosi". Sam nie wymienia ani jednej nazwy — pilnuje tego osobny test, bo most jest w KAŻDYM obrazie. Dlatego też katalog nazywa się `dodatki`, a nie `ai`: nazwa w instrukcji importu byłaby dokładnie tym śladem, którego wydzielanie ma się pozbyć. TRZY MIEJSCA, KTÓRE OKAZAŁY SIĘ TRUDNE: 1. Pola formularza. FastAPI czyta je z SYGNATURY, a wspólny handler nie może wymieniać `prompt_budget` ani `llm_provider`. Rozwiązane zależnością: moduł deklaruje własne pola u siebie, handler wie tylko, że dostaje słownik. 2. Klient warstwy logicznej jest wspólny, więc metody `prompt`/`horoscope`/ `llm_models` musiały z niego wyjść. Wspólny klient daje teraz samą drogę w dół (`wywolaj`, `pobierz`, `strumien`) — z szyfrowaniem łącza i tokenem międzywarstwowym; co nią pojedzie, jest sprawą modułu. 3. Podtytuł ekranu Skompiluj miał wariant „z AI" i wariant bez. Zamiast warunku jedno zdanie prawdziwe niezależnie od tego, jakie moduły są w obrazie. DOCKERFILE. `COPY . .` wnosiło do obrazu także testy — a plik testowy nazywa funkcje wprost. Teraz wchodzi wyłącznie `app/`. TEST GRANICY. `test_ai_tylko_w_module.py` przechodzi po wszystkim poza modułem i szuka siedemnastu słów. Znalazł dwanaście resztek, których nie widziałem: komentarze w main.py i security.py, przykład `models.js` w komentarzu features.py, komentarze w compile.js i w trzech arkuszach, oraz regułę `textarea.prompt`, która przy rozbijaniu CSS trafiła do arkuszy ekranów zamiast do modułu. Ma też kontrolę pozytywną (te słowa MAJĄ padać w module — inaczej test przechodziłby, gdyby funkcję wydrążono) i test odłączalności mostu. SPRAWDZONE NA KOPII BEZ MODUŁU: aplikacja startuje, wszystkie ekrany oddają 200, katalog ma 13 funkcji zamiast 14, trasy strumienia nie ma, spreparowane `action=prompt` wraca do akcji domyślnej bez śladu, a `grep` po drzewie nie znajduje ani jednego ze słów. Testy: presentation 362, logic 342, data 37, render 41. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-26 14:25:56 +00:00
gitea	320a0ab24e	PRE-27: pełne ukrycie niedostępnych funkcji (paranoja) ... Ukrywanie jest teraz nadrzędne wobec wygody i czytelności komunikatów. Persona: konto z uprawnieniami files + files_input, zatrudnione wyłącznie do wgrywania plików. Nie ma się dowiedzieć, po co je wgrywa ani co program będzie robił — bo to rozgada. Audyt sześciu kanałów wycieku (statyki, HTML, sondowanie HTTP, ekran plików, odpowiedzi JSON i błędy, pozostałe warstwy) potwierdził 26 wycieków, każdy odtworzony uruchomionym kodem i zweryfikowany adwersarialnie. Ani jeden nie był przyciskiem. ZASÓB JEST CZĘŚCIĄ FUNKCJI /static/ omijało CAŁĄ bramkę (PUBLIC_PREFIXES), więc każdy skrypt i arkusz pobierał ktokolwiek, także niezalogowany, pod zgadywalnym adresem — a ich treść wymienia ekrany, dostawców modeli i przeznaczenie plików. Ruch ten nie trafiał przy tym ani do dziennika, ani pod limit żądań, więc wyciek był niewidoczny. Zasoby idą teraz trasą z bramką; każdy ma w features.STATIC uprawnienie swojego ekranu. Publiczny został jeden base.css, bo potrzebuje go ekran logowania. KOMENTARZ NIE JEDZIE NA DRUT Komentarze w CSS/JS opisywały funkcje pełnymi zdaniami po polsku — łącznie z „Wstrzymane widzi tylko administrator", czyli i mechanizmem kwarantanny, i istnieniem konta o wyższych uprawnieniach. _asset_body() usuwa je przy serwowaniu; w repozytorium zostają. styles.css rozbity na base.css + arkusz na ekran + x-ai.css. Jeden plik z wszystkimi selektorami był spisem treści programu. Podział zrobiony mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żaden ekran nie stracił reguły. base.html ładował skrypty kosmogramu na KAŻDEJ stronie — konto mające wyłącznie Pliki pobierało je przy wejściu na swój jedyny ekran, razem ze wzmianką o „przyszłej zakładce". Teraz dokłada je ekran, który ich używa. RÓŻNICA JEST INFORMACJĄ Komunikat po wgraniu pliku różnił się zależnie od wyniku walidacji — czyli był wyrocznią do odgadywania reguł, które ma znać tylko administrator — i mówił wprost, że plik „musi zatwierdzić administrator". Teraz jest jeden, ten sam. _logic_error wypisywał na ekran nazwę trasy, nazwę podsystemu, nazwę gałęzi rozwojowej i wewnętrzny host:port. Jedno zdanie dla wszystkich awarii, szczegóły do dziennika. Odsiew w jednym punkcie, nie w siedemnastu wywołaniach. Ponadto: stopka nie ogłasza architektury, /health nie nazywa warstwy, konto bez ekranów dostaje 404 zamiast tłumaczenia, ekran plików mówi o plikach zamiast o „bazach interpretacyjnych", klasy .house-warning i .account-card przemianowane na neutralne, a logic/data/render/engine-swisseph nie wystawiają już /docs ani /openapi.json i nie publikują portów na hoście. ZAPORA SŁOWNIKOWA test_slownik_zakazany.py nie sprawdza miejsc, tylko przechodzi wszystko, co dane konto może pobrać, i szuka słów, które nie mają prawa paść (87 pozycji dla tej persony). Nazwy funkcji, adresy ekranów i nazwy zasobów biorą się wprost z katalogu, więc nowa funkcja obejmuje się sama. Kontrola pozytywna pilnuje, żeby test nie przechodził dlatego, że program jest pusty. Sprawdzone: zapora puszczona na treść sprzed poprawek daje 16 trafień na samym styles.css i łapie każdy ze zneutralizowanych komunikatów. 358 testów zielonych, ekrany obejrzane w przeglądarce. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-21 17:54:03 +02:00
gitea	f0d07ee8c3	feat(bezpieczeństwo): sesje logowania zamiast HTTP Basic (LOG-34) ... Basic nie miał wylogowania i nie dało się tego obejść: przeglądarka zapamiętuje hasło i dosyła je SAMA przy każdym żądaniu, więc serwer nie ma czego zapomnieć. Poprzednia próba (LOG-32) opierała się na nakłonieniu przeglądarki, żeby porzuciła zapamiętane dane — zachowaniu powszechnym, ale nigdzie nie zapisanym. Teraz to serwer decyduje, czy dana przeglądarka jest w środku, i może to cofnąć. TRZY POZIOMY UNIEWAŻNIENIA, celowo rozdzielone, bo każdy kosztuje co innego: 1. wylogowanie = skasowanie ciasteczka. Natychmiastowe, bez magazynu. 2. zmiana hasła albo skasowanie konta = odcisk poświadczenia wpisany w ciasteczko przestaje pasować. Dzieje się SAMO, bez pamiętania o tym. Bez tego odebranie komuś dostępu nie odbierałoby dostępu aż do wygaśnięcia. 3. „zamknij sesje" z ekranu kont = licznik pokolenia. Jedyny wymagający zapisu, więc jedyny opcjonalny: gdy licznika nie ma, poziomy 1 i 2 nadal działają. KONTO ADMINISTRACYJNE ODSEPAROWANE. Sprawdzane pierwsze i BEZ DOTYKANIA pliku kont, co daje dwie rzeczy naraz: konto z pliku o tym samym loginie nie przesłoni administratora, a administrator zaloguje się także wtedy, gdy plik jest uszkodzony — czyli w jedynej sytuacji, w której ktoś MUSI wejść, żeby to naprawić. Trzymanie jego stanu w tym samym pliku dawałoby zakleszczenie: nie da się naprawić, bo nie da się wejść. Jego odpowiednikiem „wyloguj zewsząd" jest zmiana APP_PASSWORD. KLUCZ WYMAGANY, FAIL-CLOSED. Usługa z kontami, ale bez klucza podpisu, nie odróżniłaby ważnej sesji od podrobionej, więc nie wstaje — i lepiej przy starcie niż przy pierwszym logowaniu człowieka. Losowanie klucza byłoby wygodne, ale wylogowywałoby wszystkich przy każdym restarcie poda: wygląda jak awaria i uczy ludzi ignorować ekran logowania. Ciasteczko HttpOnly (jeden wstrzyknięty skrypt inaczej wynosi sesję) i SameSite=Strict (obca strona nie zadziała w imieniu zalogowanego). Wylogowanie POST-em, nie odsyłaczem: pod adresem GET wystarczyłby obrazek na obcej stronie. Adres powrotu po zalogowaniu przechodzi przez sito — bez tego `?dokad=https://obcy` zamieniłby nasz ekran logowania w narzędzie do wyłudzania haseł. Kres bezczynności 8 h i twardy 30 dni. Znacznik aktywności odświeżany z progiem, inaczej Set-Cookie leciałby przy każdym obrazku i arkuszu stylów. Zdarzenia logowania w dzienniku (PRE-17). Nieudane próby są tam ważniejsze od udanych: pojedyncza nic nie znaczy, ale seria pod jednym adresem to jedyny widoczny ślad zgadywania haseł. Test pilnuje, że hasło tam nie trafia. Sprawdzone w przeglądarce: po zalogowaniu ciasteczko jest NIEWIDOCZNE dla JavaScriptu, a po wylogowaniu wejście na chronioną stronę ląduje na ekranie logowania — czyli dokładnie to, czego Basic nie potrafił. Testy: 21 na rdzeń podpisywania (w tym podrabianie ładunku, podpisu i klucza, ciasteczko z przyszłości, śmieci na wejściu), reszta przepisana z Basic na sesje. Prezentacja 338 zielonych. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-21 00:18:15 +02:00
gitea	71bb3b9c0a	feat(bezpieczeństwo): przycisk wylogowania (LOG-32) ... Aplikacja nie miała jak z siebie wyjść: raz podane hasło działało do zamknięcia przeglądarki, a na wspólnym komputerze nie było sposobu, żeby oddać ekran komuś innemu. HTTP BASIC NIE MA PRAWDZIWEGO WYLOGOWANIA i to jest sedno tej zmiany. Nie ma sesji do skasowania: przeglądarka zapamiętuje login i hasło, po czym dosyła je SAMA przy każdym żądaniu. Serwer nie ma czego zapomnieć — kolejne kliknięcie przyszłoby z kompletem poświadczeń i weszłoby z powrotem. Działa natomiast doprowadzenie do tego, żeby to PRZEGLĄDARKA porzuciła zapamiętane dane, i robimy to dwutorowo, bo ani jedno, ani drugie osobno nie wystarcza: 1. /wyloguj odpowiada ZAWSZE 401 z nagłówkiem WWW-Authenticate, co wymusza ponowne pytanie o hasło. Działa bez JavaScriptu, ale samo w sobie zostawia stare dane w pamięci przeglądarki: po anulowaniu okienka wystarczyłoby wejść na dowolny adres, żeby wrócić do środka. 2. wyloguj.js wysyła żądanie z CELOWO błędnymi danymi, którym przeglądarka nadpisuje swój wpis. To jest część, która faktycznie czyści pamięć — ale opiera się na zachowaniu powszechnym, a nie zapisanym w standardzie, więc nie może być jedynym mechanizmem. Strona wylogowania mówi wprost, że pewnym sposobem w KAŻDEJ przeglądarce jest zamknięcie okna. Nie obiecujemy więcej, niż Basic potrafi — obietnica bez pokrycia byłaby tu gorsza od braku przycisku, bo dawałaby złudzenie, że ekran jest oddany. Trasa stoi POZA bramką logowania, celowo: inaczej dostałaby 200 od zalogowanej sesji i nie miałaby jak odpowiedzieć 401. Odpowiada też bez logowania — inaczej wyjście wymagałoby bycia w środku, co jest błędnym kołem. Nagłówki zakazują zapamiętania strony, bo oddana z pamięci podręcznej nie dotarłaby do serwera i okienko w ogóle by się nie pojawiło. Obok wyjścia pokazujemy, KTO jest zalogowany: bez tego przycisk jest w połowie bezużyteczny, bo na wspólnym komputerze nie wiadomo, kogo się wylogowuje. Przy wyłączonym logowaniu nie ma ani jednego, ani drugiego — przycisk sugerowałby ochronę, której nie ma. Sprawdzone w przeglądarce: oba żądania wychodzą (to z błędnymi danymi i samo przejście), oba wracają 401, strona renderuje się poprawnie. Samego unieważnienia pamięci poświadczeń NIE dało się tu potwierdzić — wymaga okienka systemowego, którego automat nie obsłuży. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-20 23:52:04 +02:00
gitea	6466ab89a9	feat(dane): interfejs zarządzania plikami baz — trzy poziomy dostępu (DAN-27) ... Ekran „Pliki" z trzema poziomami, wpiętymi w kontrolę dostępu z PRE-27: „files" widzi listę i KLIKANIEM decyduje, z których baz program korzysta, „files_input" dokłada wgrywanie i ARCHIWIZACJĘ, administrator kasowanie, przywracanie z archiwum i REGUŁY WALIDACJI. STAN JEST TERAZ TRWAŁY. DAN-15 trzymał go w zmiennej DISABLED_BASES, bo warstwa danych nie miała gdzie zapisywać — udział był montowany read-only. Skoro stan ma być klikany, musi przetrwać restart, więc udział jest zapisywalny, a stan leży w pliku obok baz (zapis atomowy: plik opisuje CAŁY zbiór, więc obcięcie w połowie skasowałoby wiedzę o wszystkich naraz). DISABLED_BASES zostaje jako awaryjne wyłączenie z konfiguracji i odsiewa DODATKOWO — nie odwrotnie, bo inaczej ktoś z dostępem do ekranu włączyłby bazę wyłączoną świadomie na poziomie wdrożenia. ARCHIWIZACJA NIE KASUJE. Plik zostaje na dysku, zamrożony, ze znacznikiem czasu; znika wyłącznie z użytku. To najdalej idąca operacja osoby wgrywającej dane — kasować może tylko administrator. Test sprawdza, że plik po archiwizacji nadal istnieje, bo to jest cała istota tej operacji. WALIDACJA JEST BRAMKĄ DO UŻYTKU, NIE FILTREM NA WEJŚCIU. Plik wgrany zostaje NIEZALEŻNIE od wyniku — nie tracimy niczego, co ktoś wgrał. Zmienia się tylko to, czy da się go włączyć. Sprawdzenie biegnie też w chwili włączania, nie tylko przy wgrywaniu: reguły mogą się zmienić po fakcie. O WALIDACJI WIE TYLKO ADMINISTRATOR. Pliki wstrzymane są odsiewane W WARSTWIE DANYCH przy for_admin=False, a nie ukrywane w szablonie — gdyby dochodziły do przeglądarki, wystarczyłby podgląd źródła, żeby poznać reguły. Odmowa włączenia wraca do konta bez uprawnień BEZ POWODU, bo powód zdradza regułę. Sekcja reguł nie trafia nawet do źródła strony. Test parametryzowany po obu niższych poziomach szuka w odpowiedzi śladów mechanizmu i wymaga, żeby żadnego nie było. Każdy plik ma policzony sha256 — tożsamość niezależna od nazwy. Wykorzystuje ją już odrzucanie duplikatów, a w kroku drugim posłuży do pilnowania zgodności lustra w SQL. Przy okazji naprawiony błąd, który dopiero co bym wprowadził: Path("") to Path("."), czyli wartość PRAWDZIWA, więc `Path(os.getenv(...)) or domyślna` zawsze wybierało pustą zmienną i zapisywało stan do katalogu bieżącego. Wymaga zapisywalnego udziału — osobny PR w repo deploy. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-07 14:39:42 +02:00
gitea	a833965909	feat(bezpieczeństwo): konta z uprawnieniami do zakładek i funkcji (PRE-27) ... Ekran „Konta" dla administratora: zakładanie, kasowanie i nadawanie uprawnień. Zestaw funkcji zależy od konta, a konto ograniczone widzi program KOMPLETNY — tylko mniejszy. PODZIAŁ NA GRUPY. Ekrany to zakładki (7), bo zakładka jest naturalną jednostką — to ją widać w nawigacji. Rozszerzenia to POZIOMY ZŁOŻONOŚCI wewnątrz ekranów: porównanie systemów domów, wykresy dodatkowe, obliczenia zaawansowane, generowanie tekstu przez model (kosztuje pieniądze) i eksport plików. Konto bez porównania domów dostaje horoskop w Whole Sign i nie wie, że systemów jest trzynaście. NIC NIE ZDRADZA, ŻE JEST WIĘCEJ: - brak pozycji w menu zamiast pozycji wyszarzonej, - 404 zamiast 403 — odmowa z powodem sama mówi, że coś tam jest, - rysunki bez uprawnienia w OGÓLE NIE POWSTAJĄ, więc nie ma ich nawet w źródle, - automatyczna dokumentacja API wyłączona. /docs, /redoc i /openapi.json wypisują komplet tras, czyli spis wszystkich funkcji programu — ochrona zakładek nic by nie dała, gdyby obok leżał ich katalog. Znalezione TESTEM przechodzącym po trasach aplikacji, nie przeglądem kodu. KONTO ADMINISTRACYJNE zostaje w APP_USER/APP_PASSWORD, jak było. Nie leży w pliku kont, więc nie da się go skasować ani ograniczyć z ekranu. Konto założone w pliku o tym samym loginie NIE przesłoni administracyjnego — kolejność sprawdzania jest odwrotna, inaczej dałoby się odebrać uprawnienia jedynemu, kto może je nadawać. Uprawnienia administracyjnego nie da się też nadać z formularza: odsiewamy je w normalise(), a nie w handlerze, więc żadne spreparowane żądanie tam nie sięgnie. GRANICA JEST W HANDLERZE, NIE W SZABLONIE. Ukrycie pola chroni przed przypadkiem, nie przed kimś, kto zna nazwy pól — _limit_options() ścina opcje po stronie serwera i test wysyła spreparowane żądanie, żeby to potwierdzić. MAPA TRASA→UPRAWNIENIE JEST JEDNA (features.ROUTES). Rozproszenie jej po dekoratorach kończy się trasą, o której ochronie ktoś zapomniał — a taka dziura jest niewidoczna, dopóki ktoś jej nie znajdzie. Trasa bez wpisu wymaga administratora: przeoczenie ma ZAMYKAĆ, nie otwierać. Test idzie po trasach APLIKACJI, nie po wpisach mapy — inaczej potwierdzałby tylko sam siebie. Konta w pliku JSON na własnym podkatalogu NFS (nie tam, gdzie bazy — zamontowanie całego udziału obeszłoby bokiem DAN-25). Hasła wyłącznie jako hash scrypt, tym samym mechanizmem co APP_USERS. Zapis atomowy, bo przerwanie zapisu na NFS obcięłoby plik, czyli skasowało wszystkie konta naraz. Przy okazji przepisane trzy testy, które greppowały nawigację i main.py: menu powstaje teraz z katalogu funkcji, więc szukanie sztywnych linków w base.html niczego już nie sprawdzało. Wymaga wolumenu na konta — osobny PR w repo deploy. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>	2026-08-07 12:18:14 +00:00