Astroklient przedstawiał się na stronie głównej jako „astrololo" — w tytule
karty i w nagłówku. To najpoważniejszy z możliwych śladów: mówi klientowi
wprost, że trzyma okrojoną wersję czegoś większego, i podaje frazę, po której da
się wyszukać, czego mu nie dano. Cała reszta izolacji przestaje mieć znaczenie,
gdy produkt sam się przedstawia nazwą rodzica.
Wzięło się stąd, że nazwa była wpisana na sztywno w szablony, a szablony są
WSPÓLNE — dokładnie ta sama przyczyna, co przy zaszytym w base.html warunku na
administratora. Nazwa mieszka teraz w module `produkt.py`, który nakładka
produktu nadpisuje; szablony o nią pytają, zamiast ją znać.
astrodemo NIE było dotknięte: ma własne kopie szablonów i pokazuje „astrodemo".
DRUGIE ŹRÓDŁO WYCIEKU, mniej oczywiste: nazwa siedziała też w identyfikatorach
JavaScriptu, które widzi każdy, kto otworzy narzędzia deweloperskie — zdarzenie
`astrololo:coords` i klucz `astrololo.form.v1` w localStorage. Przemianowane na
neutralne `kosmogram:*`; te identyfikatory nie mają powodu nosić nazwy rodziny
produktów. SKUTEK UBOCZNY: zmiana klucza w localStorage kasuje raz zapamiętane
wersje robocze formularza.
Sprawdzone, że NIE wyciekają: nagłówki X-Astrololo-* jadą wyłącznie między
warstwami, a dokumentacja OpenAPI (gdzie zostaje tytuł aplikacji FastAPI) oddaje
404 także zalogowanemu.
TEST rozdziela to, co widzi człowiek, od identyfikatorów wewnętrznych. Nazwa
rdzenia wolno występować w nazwach loggerów, materiale do wyprowadzania kluczy
i nagłówkach międzywarstwowych; nie wolno w szablonach, zasobach ani w treści
odpowiedzi. Zakaz na wszystko byłby albo obejściem przez zmianę nazw kluczy
kryptograficznych, albo martwą regułą wyłączaną przy pierwszej okazji.
Sprawdzony w obie strony: po cofnięciu nakładki test pada.
Testy: astroklient 15, presentation 368, astrodemo 28, logic 342, data 42,
render 41.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
gitea