Files
astrololo/services/presentation/app/templates/logowanie.html
T
gitea 320a0ab24e
build-render / build (push) Failing after 8s
build-swisseph / build (push) Successful in 9s
build / build (push) Successful in 8s
Testy / Testy warstwy logicznej (silnik) (push) Failing after 5s
Testy / Testy warstwy prezentacji (dostęp do baz) (push) Failing after 4s
Testy / Testy warstwy bazodanowej (ochrona baz) (push) Failing after 4s
Testy / Build obrazu silnika B (swisseph) (push) Successful in 6s
Testy / Kontrola składni wszystkich warstw (push) Failing after 4s
PRE-27: pełne ukrycie niedostępnych funkcji (paranoja)
Ukrywanie jest teraz nadrzędne wobec wygody i czytelności komunikatów.
Persona: konto z uprawnieniami files + files_input, zatrudnione wyłącznie do
wgrywania plików. Nie ma się dowiedzieć, po co je wgrywa ani co program będzie
robił — bo to rozgada.

Audyt sześciu kanałów wycieku (statyki, HTML, sondowanie HTTP, ekran plików,
odpowiedzi JSON i błędy, pozostałe warstwy) potwierdził 26 wycieków, każdy
odtworzony uruchomionym kodem i zweryfikowany adwersarialnie. Ani jeden nie był
przyciskiem.

ZASÓB JEST CZĘŚCIĄ FUNKCJI
/static/ omijało CAŁĄ bramkę (PUBLIC_PREFIXES), więc każdy skrypt i arkusz
pobierał ktokolwiek, także niezalogowany, pod zgadywalnym adresem — a ich treść
wymienia ekrany, dostawców modeli i przeznaczenie plików. Ruch ten nie trafiał
przy tym ani do dziennika, ani pod limit żądań, więc wyciek był niewidoczny.
Zasoby idą teraz trasą z bramką; każdy ma w features.STATIC uprawnienie swojego
ekranu. Publiczny został jeden base.css, bo potrzebuje go ekran logowania.

KOMENTARZ NIE JEDZIE NA DRUT
Komentarze w CSS/JS opisywały funkcje pełnymi zdaniami po polsku — łącznie
z „Wstrzymane widzi tylko administrator", czyli i mechanizmem kwarantanny,
i istnieniem konta o wyższych uprawnieniach. _asset_body() usuwa je przy
serwowaniu; w repozytorium zostają.

styles.css rozbity na base.css + arkusz na ekran + x-ai.css. Jeden plik z
wszystkimi selektorami był spisem treści programu. Podział zrobiony
mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żaden ekran nie stracił reguły.

base.html ładował skrypty kosmogramu na KAŻDEJ stronie — konto mające wyłącznie
Pliki pobierało je przy wejściu na swój jedyny ekran, razem ze wzmianką
o „przyszłej zakładce". Teraz dokłada je ekran, który ich używa.

RÓŻNICA JEST INFORMACJĄ
Komunikat po wgraniu pliku różnił się zależnie od wyniku walidacji — czyli był
wyrocznią do odgadywania reguł, które ma znać tylko administrator — i mówił
wprost, że plik „musi zatwierdzić administrator". Teraz jest jeden, ten sam.

_logic_error wypisywał na ekran nazwę trasy, nazwę podsystemu, nazwę gałęzi
rozwojowej i wewnętrzny host:port. Jedno zdanie dla wszystkich awarii, szczegóły
do dziennika. Odsiew w jednym punkcie, nie w siedemnastu wywołaniach.

Ponadto: stopka nie ogłasza architektury, /health nie nazywa warstwy, konto bez
ekranów dostaje 404 zamiast tłumaczenia, ekran plików mówi o plikach zamiast
o „bazach interpretacyjnych", klasy .house-warning i .account-card przemianowane
na neutralne, a logic/data/render/engine-swisseph nie wystawiają już /docs ani
/openapi.json i nie publikują portów na hoście.

ZAPORA SŁOWNIKOWA
test_slownik_zakazany.py nie sprawdza miejsc, tylko przechodzi wszystko, co dane
konto może pobrać, i szuka słów, które nie mają prawa paść (87 pozycji dla tej
persony). Nazwy funkcji, adresy ekranów i nazwy zasobów biorą się wprost
z katalogu, więc nowa funkcja obejmuje się sama. Kontrola pozytywna pilnuje, żeby
test nie przechodził dlatego, że program jest pusty.

Sprawdzone: zapora puszczona na treść sprzed poprawek daje 16 trafień na samym
styles.css i łapie każdy ze zneutralizowanych komunikatów. 358 testów zielonych,
ekrany obejrzane w przeglądarce.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
2026-08-21 17:54:03 +02:00

40 lines
1.6 KiB
HTML

<!DOCTYPE html>
<html lang="pl">
<head>
<meta charset="utf-8">
<meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1">
<title>astrololo · logowanie</title>
{# Ekran logowania nie dziedziczy z base.html (nie ma paska zakładek), więc
linkuje arkusz sam. To JEDYNY arkusz publiczny — patrz features.STATIC. #}
<link rel="stylesheet" href="{{ static('base.css') }}">
</head>
<body>
<main class="login-main">
<header class="topbar"><h1>astrololo</h1></header>
{% if request.query_params.get('wylogowano') %}
<p class="done-note">Wylogowano.</p>
{% endif %}
{% if blad %}<p class="notice-warn">{{ blad }}</p>{% endif %}
<form method="post" action="/logowanie" class="card login-card">
{# Adres powrotu jedzie w ukrytym polu, ale i tak przechodzi przez sito
po stronie serwera — pole formularza jest wejściem od użytkownika. #}
<input type="hidden" name="dokad" value="{{ dokad }}">
<label>Login
<input type="text" name="login" value="{{ login or '' }}" required
autocomplete="username" autofocus></label>
<label>Hasło
<input type="password" name="haslo" required autocomplete="current-password"></label>
<div class="actions"><button type="submit">Zaloguj</button></div>
</form>
<p class="muted small login-note">
{# Bez wskazywania, że dostęp ktoś „zakłada": to mówi wprost, że istnieje
konto o wyższych uprawnieniach i że własne jest okrojone. #}
Nie pamiętasz hasła? Skontaktuj się z osobą, od której masz dane logowania.
</p>
</main>
</body>
</html>