Files
astrololo/tests/oracle/domain.py
T
gitea 7266f671a4
Testy / Testy warstwy logicznej (silnik) (push) Successful in 10m30s
Testy / Testy warstwy prezentacji (dostęp do baz) (push) Successful in 9m28s
Testy / Testy warstwy bazodanowej (ochrona baz) (push) Successful in 9m28s
Testy / Build obrazu silnika B (swisseph) (push) Successful in 17s
Testy / Kontrola składni wszystkich warstw (push) Successful in 8s
Testy / Testy warstwy logicznej (silnik) (pull_request) Successful in 10m28s
Testy / Testy warstwy prezentacji (dostęp do baz) (pull_request) Successful in 9m28s
Testy / Testy warstwy bazodanowej (ochrona baz) (pull_request) Successful in 9m28s
Testy / Build obrazu silnika B (swisseph) (pull_request) Successful in 18s
Testy / Kontrola składni wszystkich warstw (pull_request) Successful in 8s
feat(domy): Placidus i Koch + jawny fallback poza kołem podbiegunowym
Etap 2: dwa systemy łuku dobowego — jedyne, które mają miejsca, gdzie po prostu
NIE ISTNIEJĄ. Koch zgadza się z wyrocznią co do zera; Placidus do 1,7e-6°, przy
czym to próg zbieżności WYROCZNI, nie nasz: nasze cuspy spełniają definicję
Placidusa z dokładnością 1e-12° (osobny test, działa bez swissepha).

Placidus jako jedyny nie ma wzoru zamkniętego — cusp jest zdefiniowany warunkiem
na samego siebie („punkt, który przebył 1/3 swojego półłuku"), więc iterujemy po
punkcie stałym do 1e-11°. Brak zbieżności traktujemy jako wyjście poza dziedzinę,
nie jako wynik.

Koch okazał się natomiast ZAMKNIĘTY: jego kryterium to czas od wschodu stopnia
stojącego na MC, a półłuk tego stopnia znamy wprost z jego deklinacji. Definicja
za Astrodienst (astro.com/astrowiki/en/Koch_House_System) — nie zgadywana.

Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia i wyrocznia odmawia dokładnie
tych samych przypadków (5245/20 000 losowych, zero rozjazdów dziedziny). Odmowa
jest wyjątkiem, nie liczbą: cicha podmiana systemu jest niewykrywalna z wykresu.

Ustępstwo wobec rzeczywistości siedzi osobno, w cusps_detailed(): podstawia
Porphyry'ego i ZAWSZE zostawia ślad. Ten ślad idzie wszystkimi trzema wyjściami —
na ekran (ramka, nie „muted"), w prompt do modelu (inaczej napisze „Twój Placidus"
o Porphyrym) i do PDF-a, w ramce PRZED rysunkami. Astrolog z Tromsø dostaje
wynik i wie, że go dostał inaczej.

Przy okazji: nazwy systemów były zaszyte w czterech szablonach naraz. Przy trzech
systemach uchodziło to na sucho, przy dziesięciu nie — jest katalog w jednym
miejscu, a testy szablonów RENDERUJĄ je zamiast szukać tekstu w źródle, więc
łapią też literówki w Jinja.

Większe jądro efemeryd (de441): świadomie zdegradowane do „nice to have" —
rozszerza wyłącznie zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym. Odnotowane
w domain.py przy JD_MIN/JD_MAX, żeby nie wróciło po cichu.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
2026-08-05 22:04:33 +02:00

147 lines
5.5 KiB
Python
Raw Blame History

This file contains ambiguous Unicode characters
This file contains Unicode characters that might be confused with other characters. If you think that this is intentional, you can safely ignore this warning. Use the Escape button to reveal them.
"""Dziedzina wejścia funkcji liczącej domy — klasy równoważności i wartości brzegowe.
Liczenie cuspów traktujemy jako FUNKCJĘ trzech parametrów: (RAMC, ε, φ). ε nie jest
niezależne — wynika z daty, więc realnymi parametrami są (data, φ) plus RAMC, który
zależy od czasu gwiazdowego i długości geograficznej.
Zakres dat programu: 370 p.n.e. 2270 n.e. (rok astronomiczny -369 … 2270).
PUŁAPKA, o którą łatwo się potknąć: granica dziedziny dla Placidusa i Kocha —
koło podbiegunowe — NIE jest stałą 66,56°. Zależy od ε, a ε zmienia się z datą.
W zakresie programu przesuwa się o ~0,3°. Wartości brzegowe MUSZĄ więc być liczone
per data, inaczej testy brzegowe celują obok granicy.
"""
from __future__ import annotations
import random
from dataclasses import dataclass
# Zakres dat programu jako dni juliańskie (rok astronomiczny: 370 p.n.e. = -369).
# Wyznacza go jądro efemeryd de421, którego używa silnik. Większe jądro (de441,
# ~13 000 lat) jest DECYZJĄ ODŁOŻONĄ — świadomie „nice to have", nie „must":
# rozszerza wyłącznie zakres dat, a nie poprawność czegokolwiek w obecnym
# zakresie. Gdy kiedyś dojdzie, tu jest jedno miejsce do zmiany — i wtedy
# wartości brzegowe (ε, koło podbiegunowe) trzeba przeliczyć dla nowych krańców.
JD_MIN = 1_566_839.5 # -369-01-01
JD_MAX = 2_695_000.5 # ~2270-12-31
JD_J2000 = 2_451_545.0 # punkt odniesienia — środek dziedziny
# Systemy oparte na łuku dobowym: tracą definicję za kołem podbiegunowym.
DIURNAL_ARC_SYSTEMS = frozenset({"placidus", "koch"})
# Jak blisko granicy stawiamy wartości brzegowe (po obu stronach).
EPSILON_NUDGE = 0.01
@dataclass(frozen=True)
class Case:
"""Pojedynczy zestaw danych wejściowych + skąd się wziął (do raportu)."""
ramc: float
lat: float
jd: float
label: str # "brzeg: równik" / "wnętrze" / "losowy" — grupowanie w raporcie
def key(self) -> str:
return f"ramc={self.ramc:.4f} lat={self.lat:.4f} jd={self.jd:.1f}"
def obliquity(jd: float) -> float:
"""ε dla daty — z NASZEJ implementacji, żeby granice liczyć tak samo jak silnik."""
from app.engine.houses import mean_obliquity
return mean_obliquity(jd)
def polar_circle(jd: float) -> float:
from app.engine.houses import polar_circle as pc
return pc(obliquity(jd))
def in_domain(system: str, lat: float, jd: float) -> bool:
"""Czy zestaw należy do dziedziny danego systemu.
Poza dziedziną są wyłącznie systemy łuku dobowego powyżej koła podbiegunowego
(i same bieguny, gdzie degeneruje się cała geometria)."""
if abs(lat) >= 90.0:
return False
if system in DIURNAL_ARC_SYSTEMS:
return abs(lat) < polar_circle(jd)
return True
# ── wartości brzegowe ────────────────────────────────────────────────────
def _boundary_lats(jd: float) -> list[tuple[float, str]]:
"""Szerokości brzegowe DLA DANEJ DATY (koło podbiegunowe zależy od ε)."""
pc = polar_circle(jd)
out: list[tuple[float, str]] = [
(0.0, "brzeg: równik"),
(pc - EPSILON_NUDGE, "brzeg: tuż POD kołem podbieg."),
(pc + EPSILON_NUDGE, "brzeg: tuż ZA kołem podbieg."),
(-(pc - EPSILON_NUDGE), "brzeg: tuż pod kołem (płd.)"),
(-(pc + EPSILON_NUDGE), "brzeg: tuż za kołem (płd.)"),
(89.9, "brzeg: prawie biegun N"),
(-89.9, "brzeg: prawie biegun S"),
]
return out
def _boundary_ramcs() -> list[tuple[float, str]]:
"""RAMC na krańcach i w punktach kardynalnych — tam wzory mają osobliwości."""
return [
(0.0, "brzeg: RAMC 0°"),
(90.0, "brzeg: RAMC 90°"),
(180.0, "brzeg: RAMC 180°"),
(270.0, "brzeg: RAMC 270°"),
(359.99, "brzeg: RAMC ~360°"),
]
def _boundary_jds() -> list[tuple[float, str]]:
return [
(JD_MIN, "brzeg: początek zakresu dat"),
(JD_J2000, "środek zakresu (J2000)"),
(JD_MAX, "brzeg: koniec zakresu dat"),
]
def boundary_cases() -> list[Case]:
"""Iloczyn wartości brzegowych — pełne pokrycie kombinacji granicznych."""
out: list[Case] = []
for jd, jl in _boundary_jds():
for lat, ll in _boundary_lats(jd):
for ramc, rl in _boundary_ramcs():
out.append(Case(ramc, lat, jd, f"{ll} | {rl} | {jl}"))
return out
def interior_cases(count: int, seed: int = 0) -> list[Case]:
"""Tyle samo przypadków z WNĘTRZA klas równoważności, ile brzegowych.
Deterministyczne przy danym ziarnie — ten sam build daje ten sam zestaw.
"""
rnd = random.Random(seed)
out: list[Case] = []
for _ in range(count):
jd = rnd.uniform(JD_MIN, JD_MAX)
pc = polar_circle(jd)
# wnętrze = z dala od granic, żeby nie dublować przypadków brzegowych
lat = rnd.uniform(-pc + 1.0, pc - 1.0)
out.append(Case(rnd.uniform(0.0, 360.0), lat, jd, "wnętrze"))
return out
def random_cases(count: int, seed: int) -> list[Case]:
"""Wielki losowy przemiał — CAŁA dziedzina, także za kołem podbiegunowym.
Ziarno jest wymagane i raportowane: losowy test, którego nie da się odtworzyć,
jest bezużyteczny, bo czerwień raz na tydzień nie daje się zdiagnozować.
"""
rnd = random.Random(seed)
return [
Case(rnd.uniform(0.0, 360.0), rnd.uniform(-89.9, 89.9),
rnd.uniform(JD_MIN, JD_MAX), "losowy")
for _ in range(count)
]