Files
astrololo/services/presentation/app/templates/base.html
T
gitea 320a0ab24e
build-render / build (push) Failing after 8s
build-swisseph / build (push) Successful in 9s
build / build (push) Successful in 8s
Testy / Testy warstwy logicznej (silnik) (push) Failing after 5s
Testy / Testy warstwy prezentacji (dostęp do baz) (push) Failing after 4s
Testy / Testy warstwy bazodanowej (ochrona baz) (push) Failing after 4s
Testy / Build obrazu silnika B (swisseph) (push) Successful in 6s
Testy / Kontrola składni wszystkich warstw (push) Failing after 4s
PRE-27: pełne ukrycie niedostępnych funkcji (paranoja)
Ukrywanie jest teraz nadrzędne wobec wygody i czytelności komunikatów.
Persona: konto z uprawnieniami files + files_input, zatrudnione wyłącznie do
wgrywania plików. Nie ma się dowiedzieć, po co je wgrywa ani co program będzie
robił — bo to rozgada.

Audyt sześciu kanałów wycieku (statyki, HTML, sondowanie HTTP, ekran plików,
odpowiedzi JSON i błędy, pozostałe warstwy) potwierdził 26 wycieków, każdy
odtworzony uruchomionym kodem i zweryfikowany adwersarialnie. Ani jeden nie był
przyciskiem.

ZASÓB JEST CZĘŚCIĄ FUNKCJI
/static/ omijało CAŁĄ bramkę (PUBLIC_PREFIXES), więc każdy skrypt i arkusz
pobierał ktokolwiek, także niezalogowany, pod zgadywalnym adresem — a ich treść
wymienia ekrany, dostawców modeli i przeznaczenie plików. Ruch ten nie trafiał
przy tym ani do dziennika, ani pod limit żądań, więc wyciek był niewidoczny.
Zasoby idą teraz trasą z bramką; każdy ma w features.STATIC uprawnienie swojego
ekranu. Publiczny został jeden base.css, bo potrzebuje go ekran logowania.

KOMENTARZ NIE JEDZIE NA DRUT
Komentarze w CSS/JS opisywały funkcje pełnymi zdaniami po polsku — łącznie
z „Wstrzymane widzi tylko administrator", czyli i mechanizmem kwarantanny,
i istnieniem konta o wyższych uprawnieniach. _asset_body() usuwa je przy
serwowaniu; w repozytorium zostają.

styles.css rozbity na base.css + arkusz na ekran + x-ai.css. Jeden plik z
wszystkimi selektorami był spisem treści programu. Podział zrobiony
mechanicznie, z osobnym sprawdzeniem, że żaden ekran nie stracił reguły.

base.html ładował skrypty kosmogramu na KAŻDEJ stronie — konto mające wyłącznie
Pliki pobierało je przy wejściu na swój jedyny ekran, razem ze wzmianką
o „przyszłej zakładce". Teraz dokłada je ekran, który ich używa.

RÓŻNICA JEST INFORMACJĄ
Komunikat po wgraniu pliku różnił się zależnie od wyniku walidacji — czyli był
wyrocznią do odgadywania reguł, które ma znać tylko administrator — i mówił
wprost, że plik „musi zatwierdzić administrator". Teraz jest jeden, ten sam.

_logic_error wypisywał na ekran nazwę trasy, nazwę podsystemu, nazwę gałęzi
rozwojowej i wewnętrzny host:port. Jedno zdanie dla wszystkich awarii, szczegóły
do dziennika. Odsiew w jednym punkcie, nie w siedemnastu wywołaniach.

Ponadto: stopka nie ogłasza architektury, /health nie nazywa warstwy, konto bez
ekranów dostaje 404 zamiast tłumaczenia, ekran plików mówi o plikach zamiast
o „bazach interpretacyjnych", klasy .house-warning i .account-card przemianowane
na neutralne, a logic/data/render/engine-swisseph nie wystawiają już /docs ani
/openapi.json i nie publikują portów na hoście.

ZAPORA SŁOWNIKOWA
test_slownik_zakazany.py nie sprawdza miejsc, tylko przechodzi wszystko, co dane
konto może pobrać, i szuka słów, które nie mają prawa paść (87 pozycji dla tej
persony). Nazwy funkcji, adresy ekranów i nazwy zasobów biorą się wprost
z katalogu, więc nowa funkcja obejmuje się sama. Kontrola pozytywna pilnuje, żeby
test nie przechodził dlatego, że program jest pusty.

Sprawdzone: zapora puszczona na treść sprzed poprawek daje 16 trafień na samym
styles.css i łapie każdy ze zneutralizowanych komunikatów. 358 testów zielonych,
ekrany obejrzane w przeglądarce.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
2026-08-21 17:54:03 +02:00

62 lines
3.1 KiB
HTML

<!DOCTYPE html>
<html lang="pl">
<head>
<meta charset="utf-8">
<meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1">
<title>astrololo · {% block title %}{% endblock %}</title>
{# Arkusz wspólny niesie WYŁĄCZNIE powłokę i logowanie — wszystko, co nazywa
jakąkolwiek funkcję, mieszka w arkuszu tej funkcji i dokłada je `styles`.
Inaczej jeden plik, pobierany też przed zalogowaniem, byłby spisem treści
programu: nazwa selektora opowiada o funkcji tak samo dobrze jak przycisk. #}
<link rel="stylesheet" href="{{ static('base.css') }}">
{% block styles %}{% endblock %}
{# Skrypty dokłada ekran, który ich potrzebuje. Ładowane stąd docierały na
KAŻDĄ stronę — także do konta, które ma wyłącznie Pliki — a ich treść
wymienia z nazwy ekrany, których takie konto nie ma prawa znać.
Blok jest w <head>, bo `defer` wykonuje skrypty w kolejności dokumentu:
formsync musi odtworzyć współrzędne, ZANIM geo.js zbuduje mapę. #}
{% block head_scripts %}{% endblock %}
</head>
<body>
<main>
<header class="topbar">
<h1>astrololo</h1>
{# Zakładki WYŁĄCZNIE z uprawnień konta. Nie wyszarzamy niedostępnych —
ich po prostu nie ma, bo sama obecność wyszarzonej pozycji mówi, że
program umie więcej, niż pokazuje (PRE-26). #}
<nav>
{% for tab in nav_screens(request) %}
<a href="{{ tab.href }}" class="{{ 'active' if nav_active is defined and nav_active == tab.key else '' }}">{{ tab.label }}</a>
{% endfor %}
{% if can(request, 'admin') %}
<a href="/accounts" class="{{ 'active' if nav_active is defined and nav_active == 'accounts' else '' }}">Konta</a>
{% endif %}
{# Wyjście na końcu paska i odsunięte: to nie jest zakładka, tylko
czynność — pomylenie go z zakładką kosztuje przypadkowe wylogowania.
Pokazujemy też KTO jest zalogowany, bo bez tego przycisk wyjścia jest
w połowie bezużyteczny: na wspólnym komputerze nie wiadomo, kogo się
wylogowuje. Bez włączonego logowania nie ma z czego wychodzić. #}
{% if auth_on() %}
<span class="whoami" title="Zalogowano jako">{{ current_user(request) }}</span>
{# POST, nie odsyłacz: pod adresem GET wystarczyłby obrazek na obcej
stronie, żeby wylogować kogoś bez jego wiedzy. #}
<form method="post" action="/wyloguj" class="wyloguj-form">
<button type="submit" class="wyloguj">Wyloguj</button>
</form>
{% endif %}
</nav>
</header>
{% block content %}{% endblock %}
{# Stopka wymieniała warstwy architektury i nazywała całość „widokiem
testowym" — czyli mówiła, że to nie jest gotowy produkt i że za nim stoi
łańcuch usług. Dla konta ograniczonego program ma wyglądać na kompletny,
więc ten opis widzi wyłącznie administrator. #}
{% if can(request, 'admin') %}
<footer class="foot">
prezentacja → logika → dane · widok testowy
</footer>
{% endif %}
</main>
</body>
</html>