feat(bezpieczeństwo): przycisk wylogowania (LOG-32)

Aplikacja nie miała jak z siebie wyjść: raz podane hasło działało do zamknięcia
przeglądarki, a na wspólnym komputerze nie było sposobu, żeby oddać ekran komuś
innemu.

HTTP BASIC NIE MA PRAWDZIWEGO WYLOGOWANIA i to jest sedno tej zmiany. Nie ma
sesji do skasowania: przeglądarka zapamiętuje login i hasło, po czym dosyła je
SAMA przy każdym żądaniu. Serwer nie ma czego zapomnieć — kolejne kliknięcie
przyszłoby z kompletem poświadczeń i weszłoby z powrotem.

Działa natomiast doprowadzenie do tego, żeby to PRZEGLĄDARKA porzuciła zapamiętane
dane, i robimy to dwutorowo, bo ani jedno, ani drugie osobno nie wystarcza:

  1. /wyloguj odpowiada ZAWSZE 401 z nagłówkiem WWW-Authenticate, co wymusza
     ponowne pytanie o hasło. Działa bez JavaScriptu, ale samo w sobie zostawia
     stare dane w pamięci przeglądarki: po anulowaniu okienka wystarczyłoby wejść
     na dowolny adres, żeby wrócić do środka.
  2. wyloguj.js wysyła żądanie z CELOWO błędnymi danymi, którym przeglądarka
     nadpisuje swój wpis. To jest część, która faktycznie czyści pamięć — ale
     opiera się na zachowaniu powszechnym, a nie zapisanym w standardzie, więc
     nie może być jedynym mechanizmem.

Strona wylogowania mówi wprost, że pewnym sposobem w KAŻDEJ przeglądarce jest
zamknięcie okna. Nie obiecujemy więcej, niż Basic potrafi — obietnica bez pokrycia
byłaby tu gorsza od braku przycisku, bo dawałaby złudzenie, że ekran jest oddany.

Trasa stoi POZA bramką logowania, celowo: inaczej dostałaby 200 od zalogowanej
sesji i nie miałaby jak odpowiedzieć 401. Odpowiada też bez logowania — inaczej
wyjście wymagałoby bycia w środku, co jest błędnym kołem. Nagłówki zakazują
zapamiętania strony, bo oddana z pamięci podręcznej nie dotarłaby do serwera
i okienko w ogóle by się nie pojawiło.

Obok wyjścia pokazujemy, KTO jest zalogowany: bez tego przycisk jest w połowie
bezużyteczny, bo na wspólnym komputerze nie wiadomo, kogo się wylogowuje. Przy
wyłączonym logowaniu nie ma ani jednego, ani drugiego — przycisk sugerowałby
ochronę, której nie ma.

Sprawdzone w przeglądarce: oba żądania wychodzą (to z błędnymi danymi i samo
przejście), oba wracają 401, strona renderuje się poprawnie. Samego unieważnienia
pamięci poświadczeń NIE dało się tu potwierdzić — wymaga okienka systemowego,
którego automat nie obsłuży.

Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>

services/presentation/app/features.py

@@ -109,6 +109,9 @@ ROUTES: dict[tuple[str, str], str | None] = {
     ("GET", "/reverse"): None,
     ("GET", "/timezone"): None,
     ("GET", "/health"): None,
+    # Wylogowanie musi być dostępne dla każdego zalogowanego, niezależnie od tego,
+    # co mu przyznano — konto bez ani jednego ekranu też ma prawo wyjść.
+    ("GET", "/wyloguj"): None,
 }