gitea
aec3f84331
Topocentric był wycofany z powodu rozjazdu przy |φ| ≈ 89,9°. Ta diagnoza była BŁĘDNA: opierała się wyłącznie na zestawie brzegowym, który próbkuje tylko wybrane szerokości. Przemiał losowy pokazał prawdziwą skalę — błędy od ~70° w górę, do 50% przypadków blisko biegunów, 6,5% całości. Nie dwa przypadki brzegowe. Przyczyną nie była jednak konstrukcja, tylko wybór gałęzi: dwa koła wielkie przecinają się w dwóch punktach antypodycznych. Kolejno zawiodły reguły „po której stronie MC", „w łuku kwadrantu", „wschodnia połowa horyzontu" i śledzenie ciągłości krokami (to ostatnie maskuje własną patologię — po korekcie do bliższej gałęzi zmierzony skok ZAWSZE wychodzi ≤ 90°, więc detektor nigdy się nie zapala). Wszystkie te reguły rozstrzygają lokalnie, a przy dużych szerokościach kolejność domów potrafi się odwrócić: przy φ = −79,55° MC wypada na 306,8°, a dom 11 na 291,4°. To jest poprawne — wyrocznia zwraca to samo. Rozwiązanie: nie wybierać w ogóle. Iloczyn wektorowy zenitu z biegunem ekliptyki jest ciągłą funkcją parametru rodziny i sam niesie właściwy zwrot; dwuznaczność wprowadza dopiero atan2. Zostajemy w wektorach, znak ustalamy raz — kotwicząc rodzinę na MC górującym. Wynik: 0,000000000° na 240 000 porównań, cała dziedzina, bez iteracji i bez zawężania szerokości. Żadna granica dziedziny nie jest tu potrzebna, więc żadnej nie udajemy — test pilnuje, że topocentric liczy się wszędzie i nie fallbackuje. Morał do frameworka: zestaw brzegowy mówi, CZY system się psuje; dopiero przemiał losowy mówi JAK BARDZO. Wniosek o skali wyciągnięty z samych brzegów był tu zaniżony o trzy rzędy wielkości. Odnotowane w tests/oracle/README.md. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Porównanie domów z wyrocznią (Swiss Ephemeris)
Framework testowy do systemów domów. Liczenie cuspów traktujemy jako funkcję
parametrów (RAMC, ε, φ), a Swiss Ephemeris jako wyrocznię — czyli niezależną
implementację, wobec której sprawdzamy naszą.
Powstał pod implementację systemów egzotycznych (Placidus, Koch, Regiomontanus, Campanus…), gdzie błąd jest cichy: wykres wygląda poprawnie, tylko planety siedzą w złych domach. Pojedyncze cuspy przepisane z internetu tego nie wyłapią — tysiące porównań na całej dziedzinie tak.
Dlaczego akurat tak
Izolacja jednostki. Obu implementacjom podajemy TE SAME wejścia przez
swe_houses_armc. Gdybyśmy porównywali „nasz horoskop" z „horoskopem swissepha",
różnica mogłaby wynikać z innego czasu gwiazdowego albo innego ε — czyli z czegoś,
co nie jest testowaną funkcją, i utonęlibyśmy w fałszywych alarmach. Czas gwiazdowy
i ε mają własny, osobny test (asc/mc).
Kryterium, nie procent. Raportujemy liczbę przypadków powyżej tolerancji (1″), maksymalne odchylenie i miejsce jego wystąpienia oraz histogram. Sam procent zgodności ukrywa kształt błędu: „97%" nie odróżnia szumu zmiennoprzecinkowego od jednego rogu dziedziny, w którym mylimy się o 30°.
Granice liczone per data. Koło podbiegunowe — granica dziedziny Placidusa i Kocha — nie jest stałą 66,56°. Zależy od ε, które zmienia się z datą (23,75° w 370 p.n.e., 23,44° dziś), więc w zakresie programu przesuwa się o ~0,3°.
Zgodność co do dziedziny. Gdy wyrocznia odmawia liczenia (poza dziedziną), a my uważamy, że liczymy — to też jest błąd, zgłaszany osobno. Wyrocznia mówi nam zatem nie tylko jakie są wartości, ale i gdzie kończy się dziedzina.
Uruchomienie
LOGIC_PATH=../../services/logic python run.py --mode build
| Tryb | Co robi | Gdzie działa |
|---|---|---|
--mode build |
zestaw brzegowy + tyle samo przypadków z wnętrza | CI, blokuje build |
--mode sweep --count N --seed S |
wielki losowy przemiał | Job w klastrze, nie blokuje |
Kod wyjścia: 0 = zgodność w granicach tolerancji, 1 = przekroczenia albo
niezgodność dziedziny. Ziarno jest zawsze raportowane — każdy błąd da się
odtworzyć komendą wypisaną w raporcie.
Co ten framework już znalazł
Uruchomiony na kodzie, który uchodził za poprawny (whole sign / equal / porphyry), wykrył dwa realne błędy w pierwszym przebiegu:
- Ascendent o 180° za kołem podbiegunowym.
atan2wybierał niewłaściwy punkt przecięcia ekliptyki z horyzontem — zwracaliśmy Descendent. Planety lądowały w przeciwnych domach dla całej północnej Skandynawii (Tromsø, Rovaniemi, Murmańsk). Dotyczyło ~11% przypadków na tych szerokościach. - Niedeterminizm whole sign na granicy znaku. Ascendent o włos od granicy (359,999999999976 vs 1e-10 — ta sama wartość, różne strony) przerzucał dom I o 30°. Ten sam horoskop na innej maszynie mógł dać inny wynik.
Oba mają teraz testy regresji w services/logic/tests/test_houses.py, więc są
łapane także bez swissepha.
Stan systemów domów
Etap 1 — systemy o zamkniętym wzorze (bez iteracji). Każdy poniższy przeszedł zarówno zestaw brzegowy (2520 porównań), jak i losowy przemiał 20 000 przypadków (240 000 porównań na system):
| System | Konstrukcja | Maks. odchylenie |
|---|---|---|
| whole sign | podział ekliptyki | 0,000000000° |
| equal | podział ekliptyki | 0,000000000° |
| porphyry | podział kwadrantów po ekliptyce | 0,000000000° |
| vehlow | equal z Ascendentem w środku domu I | 0,000000000° |
| morinus | równik rzutowany wprost na ekliptykę | 0,000000000° |
| regiomontanus | podział równika, koła przez punkty N/S horyzontu | 0,000000000° |
| campanus | podział wertykału pierwszego | 0,000000000° |
| alcabitus | podział łuków dobowych po równiku | 0,000000000° |
| topocentric | ascendenty pod biegunami tan(P) = tan(φ)·k/3 | 0,000000000° |
Etap 2 — systemy łuku dobowego, jedyne z realną granicą dziedziny:
| System | Konstrukcja | Maks. odchylenie |
|---|---|---|
| placidus | trójdzielenie półłuków, iteracyjnie | 0,000001686° |
| koch | trójdzielenie CZASU od wschodu stopnia MC | 0,000000000° |
Placidus jest jedynym systemem bez wzoru zamkniętego: cusp jest zdefiniowany
warunkiem na samego siebie, więc szukamy go iteracyjnie do 1e-11°. Pozostałe
1,7e-6° to próg zbieżności wyroczni, nie nasz błąd — nasz cusp spełnia
definicję Placidusa z dokładnością 1e-12° (test test_placidus_cusps_satisfy_ their_own_definition sprawdza to bez swissepha).
Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia — i wyrocznia odmawia dokładnie tych samych przypadków (5245 na 20 000 losowych, zero rozjazdów). Warstwa aplikacyjna łapie tę odmowę i podstawia Porphyry'ego z głośnym komunikatem, który idzie na ekran, w prompt do modelu i do PDF-a: po podmianie kosmogram wygląda bezbłędnie, więc jest to jedyny sygnał dla astrologa.
Topocentric — i czego nauczył
Topocentric był początkowo wycofany z powodu rozjazdu przy |φ| ≈ 89,9°. Ta diagnoza była błędna, bo opierała się wyłącznie na zestawie brzegowym, który próbkuje tylko wybrane szerokości. Przemiał losowy pokazał prawdziwą skalę: błędy zaczynały się już od ~70° i sięgały 50% przypadków blisko biegunów — 6,5% całości, nie dwa przypadki brzegowe.
Przyczyną nie była jednak konstrukcja, tylko wybór gałęzi. Dwa koła wielkie przecinają się w dwóch punktach antypodycznych i trzeba wskazać właściwy. Kolejno zawiodły: „po której stronie MC", „w łuku kwadrantu", „wschodnia połowa horyzontu" oraz śledzenie ciągłości krokami. Każda z nich rozstrzyga lokalnie, a przy dużych szerokościach kolejność domów potrafi się odwrócić — przy φ = −79,55° MC wypada na 306,8°, a dom 11 na 291,4°, czyli domy biegną wstecz. To jest poprawne i wyrocznia zwraca dokładnie to samo.
Rozwiązaniem było nie wybierać w ogóle. Iloczyn wektorowy zenitu z biegunem
ekliptyki jest ciągłą funkcją parametru rodziny i sam niesie właściwy zwrot;
dwuznaczność wprowadza dopiero atan2. Zostając w wektorach i kotwicząc rodzinę
raz — na MC górującym — dostajemy zgodność co do zera na całej dziedzinie,
bez iteracji i bez zawężania szerokości.
Morał praktyczny: zestaw brzegowy mówi, czy system się psuje; dopiero przemiał losowy mówi jak bardzo. Wniosek o skali wyciągnięty z samych brzegów był tu zaniżony o trzy rzędy wielkości.
Większe jądro efemeryd (de441) — odłożone, „nice to have": rozszerza tylko zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym.
Licencja
Swiss Ephemeris jest na AGPL i jest tu wyłącznie wyrocznią testową — nie wchodzi do ścieżki produkcyjnej ani do zależności produktu. Izolacja z LOG-27 zostaje nienaruszona.