gitea
7266f671a4
Etap 2: dwa systemy łuku dobowego — jedyne, które mają miejsca, gdzie po prostu NIE ISTNIEJĄ. Koch zgadza się z wyrocznią co do zera; Placidus do 1,7e-6°, przy czym to próg zbieżności WYROCZNI, nie nasz: nasze cuspy spełniają definicję Placidusa z dokładnością 1e-12° (osobny test, działa bez swissepha). Placidus jako jedyny nie ma wzoru zamkniętego — cusp jest zdefiniowany warunkiem na samego siebie („punkt, który przebył 1/3 swojego półłuku"), więc iterujemy po punkcie stałym do 1e-11°. Brak zbieżności traktujemy jako wyjście poza dziedzinę, nie jako wynik. Koch okazał się natomiast ZAMKNIĘTY: jego kryterium to czas od wschodu stopnia stojącego na MC, a półłuk tego stopnia znamy wprost z jego deklinacji. Definicja za Astrodienst (astro.com/astrowiki/en/Koch_House_System) — nie zgadywana. Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia i wyrocznia odmawia dokładnie tych samych przypadków (5245/20 000 losowych, zero rozjazdów dziedziny). Odmowa jest wyjątkiem, nie liczbą: cicha podmiana systemu jest niewykrywalna z wykresu. Ustępstwo wobec rzeczywistości siedzi osobno, w cusps_detailed(): podstawia Porphyry'ego i ZAWSZE zostawia ślad. Ten ślad idzie wszystkimi trzema wyjściami — na ekran (ramka, nie „muted"), w prompt do modelu (inaczej napisze „Twój Placidus" o Porphyrym) i do PDF-a, w ramce PRZED rysunkami. Astrolog z Tromsø dostaje wynik i wie, że go dostał inaczej. Przy okazji: nazwy systemów były zaszyte w czterech szablonach naraz. Przy trzech systemach uchodziło to na sucho, przy dziesięciu nie — jest katalog w jednym miejscu, a testy szablonów RENDERUJĄ je zamiast szukać tekstu w źródle, więc łapią też literówki w Jinja. Większe jądro efemeryd (de441): świadomie zdegradowane do „nice to have" — rozszerza wyłącznie zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym. Odnotowane w domain.py przy JD_MIN/JD_MAX, żeby nie wróciło po cichu. Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Porównanie domów z wyrocznią (Swiss Ephemeris)
Framework testowy do systemów domów. Liczenie cuspów traktujemy jako funkcję
parametrów (RAMC, ε, φ), a Swiss Ephemeris jako wyrocznię — czyli niezależną
implementację, wobec której sprawdzamy naszą.
Powstał pod implementację systemów egzotycznych (Placidus, Koch, Regiomontanus, Campanus…), gdzie błąd jest cichy: wykres wygląda poprawnie, tylko planety siedzą w złych domach. Pojedyncze cuspy przepisane z internetu tego nie wyłapią — tysiące porównań na całej dziedzinie tak.
Dlaczego akurat tak
Izolacja jednostki. Obu implementacjom podajemy TE SAME wejścia przez
swe_houses_armc. Gdybyśmy porównywali „nasz horoskop" z „horoskopem swissepha",
różnica mogłaby wynikać z innego czasu gwiazdowego albo innego ε — czyli z czegoś,
co nie jest testowaną funkcją, i utonęlibyśmy w fałszywych alarmach. Czas gwiazdowy
i ε mają własny, osobny test (asc/mc).
Kryterium, nie procent. Raportujemy liczbę przypadków powyżej tolerancji (1″), maksymalne odchylenie i miejsce jego wystąpienia oraz histogram. Sam procent zgodności ukrywa kształt błędu: „97%" nie odróżnia szumu zmiennoprzecinkowego od jednego rogu dziedziny, w którym mylimy się o 30°.
Granice liczone per data. Koło podbiegunowe — granica dziedziny Placidusa i Kocha — nie jest stałą 66,56°. Zależy od ε, które zmienia się z datą (23,75° w 370 p.n.e., 23,44° dziś), więc w zakresie programu przesuwa się o ~0,3°.
Zgodność co do dziedziny. Gdy wyrocznia odmawia liczenia (poza dziedziną), a my uważamy, że liczymy — to też jest błąd, zgłaszany osobno. Wyrocznia mówi nam zatem nie tylko jakie są wartości, ale i gdzie kończy się dziedzina.
Uruchomienie
LOGIC_PATH=../../services/logic python run.py --mode build
| Tryb | Co robi | Gdzie działa |
|---|---|---|
--mode build |
zestaw brzegowy + tyle samo przypadków z wnętrza | CI, blokuje build |
--mode sweep --count N --seed S |
wielki losowy przemiał | Job w klastrze, nie blokuje |
Kod wyjścia: 0 = zgodność w granicach tolerancji, 1 = przekroczenia albo
niezgodność dziedziny. Ziarno jest zawsze raportowane — każdy błąd da się
odtworzyć komendą wypisaną w raporcie.
Co ten framework już znalazł
Uruchomiony na kodzie, który uchodził za poprawny (whole sign / equal / porphyry), wykrył dwa realne błędy w pierwszym przebiegu:
- Ascendent o 180° za kołem podbiegunowym.
atan2wybierał niewłaściwy punkt przecięcia ekliptyki z horyzontem — zwracaliśmy Descendent. Planety lądowały w przeciwnych domach dla całej północnej Skandynawii (Tromsø, Rovaniemi, Murmańsk). Dotyczyło ~11% przypadków na tych szerokościach. - Niedeterminizm whole sign na granicy znaku. Ascendent o włos od granicy (359,999999999976 vs 1e-10 — ta sama wartość, różne strony) przerzucał dom I o 30°. Ten sam horoskop na innej maszynie mógł dać inny wynik.
Oba mają teraz testy regresji w services/logic/tests/test_houses.py, więc są
łapane także bez swissepha.
Stan systemów domów
Etap 1 — systemy o zamkniętym wzorze (bez iteracji). Każdy poniższy przeszedł zarówno zestaw brzegowy (2520 porównań), jak i losowy przemiał 20 000 przypadków (240 000 porównań na system):
| System | Konstrukcja | Maks. odchylenie |
|---|---|---|
| whole sign | podział ekliptyki | 0,000000000° |
| equal | podział ekliptyki | 0,000000000° |
| porphyry | podział kwadrantów po ekliptyce | 0,000000000° |
| vehlow | equal z Ascendentem w środku domu I | 0,000000000° |
| morinus | równik rzutowany wprost na ekliptykę | 0,000000000° |
| regiomontanus | podział równika, koła przez punkty N/S horyzontu | 0,000000000° |
| campanus | podział wertykału pierwszego | 0,000000000° |
| alcabitus | podział łuków dobowych po równiku | 0,000000000° |
Etap 2 — systemy łuku dobowego, jedyne z realną granicą dziedziny:
| System | Konstrukcja | Maks. odchylenie |
|---|---|---|
| placidus | trójdzielenie półłuków, iteracyjnie | 0,000001686° |
| koch | trójdzielenie CZASU od wschodu stopnia MC | 0,000000000° |
Placidus jest jedynym systemem bez wzoru zamkniętego: cusp jest zdefiniowany
warunkiem na samego siebie, więc szukamy go iteracyjnie do 1e-11°. Pozostałe
1,7e-6° to próg zbieżności wyroczni, nie nasz błąd — nasz cusp spełnia
definicję Placidusa z dokładnością 1e-12° (test test_placidus_cusps_satisfy_ their_own_definition sprawdza to bez swissepha).
Powyżej koła podbiegunowego oba odmawiają liczenia — i wyrocznia odmawia dokładnie tych samych przypadków (5245 na 20 000 losowych, zero rozjazdów). Warstwa aplikacyjna łapie tę odmowę i podstawia Porphyry'ego z głośnym komunikatem, który idzie na ekran, w prompt do modelu i do PDF-a: po podmianie kosmogram wygląda bezbłędnie, więc jest to jedyny sygnał dla astrologa.
Topocentric (Polich–Page) jest zaimplementowany, ale NIE wypuszczony — nie ma go
w houses.SYSTEMS. Zgadza się z wyrocznią na całej dziedzinie poza otoczeniem
bieguna: przy |φ| ≈ 89,9° i RAMC 90°/270° kolejność domów się odwraca i żadna reguła
oparta na łuku kwadrantu nie rozstrzyga wyboru gałęzi. Konstrukcja jest tam z natury
źle uwarunkowana — „biegun" atan(tan(φ)·k/3) dla φ = 89,9° wynosi już 89,7°.
Nie zawężamy dziedziny po to, żeby testy przeszły; system dołączy, gdy będzie
poprawny wszędzie.
Większe jądro efemeryd (de441) — odłożone, „nice to have": rozszerza tylko zakres dat, nie poprawia niczego w obecnym.
Licencja
Swiss Ephemeris jest na AGPL i jest tu wyłącznie wyrocznią testową — nie wchodzi do ścieżki produkcyjnej ani do zależności produktu. Izolacja z LOG-27 zostaje nienaruszona.